Xente podre...

Peor que caer en malas mans é coñecer a malas linguas. E aínda peor é caer nesas malas linguas.
Está claro que neste mundo hai mala xente, xente que terxiversa e que revolve as cousas para adaptalas só ao seu modo único de ve-las cousas. Quen pense diferente a eles está equivocado, e quen lles leve a contraria, é un inimigo. A min esa xente dame noxo. Xente que adula por diante e apuñala por detrás, xente podre por dentro. Xente que pon verbas na túa voz e que conta os teus secretos, xente coa que é mellor non toparse nunca na vida.

Honrade a Casa que soubo vencer a esta xente podre, pero envexade aquela que nunca o precisou.

Considero aos Tuata da Dana, os servintes máis fieis da Dana do Sidh Inframudo, xente destas características. Xente noxenta e rastreira, que pode adoptar múltiples formas para acadar as súas metas, pero que sempre son o que son: xente podre por dentro.

Este é só un dos posibles aspectos da elite de servintes do Deus oscuro do Sidh, a Dana. Son case deuses en vida, de grande poder, que viven nun pesadelo en vixilia, coa existencia pasando ante eles coma un soño terrible. Son inmortais, e levan escravizados dende o Tempo das Lendas. Poucos son os que os teñen visto, escasos os que loitaron con un e aínda menos os que teñen sobrevivido a ese enfrontamento. Algúns permanecen eóns en vaíñas en lugares ocultos do Sidh Inframundo, custodiados polos fomoriáns máis fieis. Cando espertan augúranse tempos de grande tristura para os guéghel. Disque canta máis xente haxa esperta no Mundo, máis probabilidades hai de que esperte un Tuata... por iso as nais dinlle aos seus fillos "durme, pequeno, durme, ou os Tuata espertarán".

Cecáis todo son contos dos lusóns.

Presentación de "As Crónicas de Gáidil"

A Editora, a Difusora de Artes, Letras e Ideas de Ourense, confírmanos que a presentación vai ser no Kiosko Alfonso, no último piso, o mércores 15 de Agosto ás 18:15h.

Ao parecer vai ser pouquiño tempo, pero xa é máis que dabondo. Estamos case no certo de que Víctor non vai poder vir, e vai ser unha mágoa.

Antes da viaxe a Lutecia, o mesmo día que Jan máis eu colliamos o avión, o Duende fíxonos unha entrevista a Amra o León e máis a min, a primeira que damos contando cousas sobre Gáidil. A verdade estivo xenial compartir tés, chiculates e cafés no Metate e comentar cousas sobre o xogo.
A entrevista sairá no xornal Galicia Hoxe, no dominical, o día 12 de agosto. Gracias de novo, Duende!

Estamos espallando a nova por Foros e sitios polo estilo, en plan "pásao". É unha mágoa, tamén, que haxa que agardar até setembro polo libro publicado, pero os resultados seguro que serán os mellores, gracias ao traballo de maquetación da Difusora.

En fin, pouco a pouco chegamos a unha das metas, para logo atoparnos con moitas outras... pasos, chanzos e sendeiros que vamos tomando coma viaxeiros cara o descoñecido, sabedores de que o noso pequeno Mundo de Gáidil vai canda nós, protexido polos nosos brazos. Pero pouco a pouco vemos como medra, vemos como outros comezan a falar del para ben ou para mal. E chega un momento en que as nosas man deben soltar as súas manciñas, un momento en que Gáidil debe poñerse a andar só e defenderse por si mesmo, e pasar a formar parte da vida de outros...

De volta de todo

Acabamos de chegar Jan de Delft máis eu a Compostela despois duns días de relativo repouso aló en París. Xa comentarei máis da viaxe noutro post, agora non me apetece (último día con ascensor de hotel escarallado a setes pisos de distancia do chan, empapados pola choiva gala, retraso no voo, en fin).

O que si que quero é comentarvos que nas Termas de Cluny, no Musée du Moyen Age de París, xusto diante do pilier des nautes que representa a Cernunnos, deus da natureza céltica, recibín unha mensaxe de Amra o León: "Presentación confirmada para Mércores día 15 de Agosto, ás 18:15, nas Viñetas". Seica vai ser curtiño de tempo, pero estamos moi ilusionados co tema. Amra anda agora polas terras de Germania... para cando volte teremos que ir preparando tropas para asaltar Breogantia.

Un saúdo.

Partimos cara Lutecia

Durante uns días imos Jan de Delft máis eu a facer unha incursión sobre Lutecia, xa vos contaremos.

Hoxe, tamén, temos a primeira entrevista sobre Gáidil para un xornal... deixarei que fale Amra, que ten máis labia.

PS: Por outro lado encantóume ver os "pequenos" descubrimentos sobre o Castro de Bendoiro. A ver se vale de algo, e se deixan de escarallar Galicia.

Feliz Día da Patria

Coa data da saída do xogo tan perto estame a vir sempre ao pensamento unha cita dun autor que tamén gustaba de escribir en Galego, pero que tamén se adicaba a debuxar e politiquear un pouco.

Esta cita sería perfecta para As Crónicas de Gáidil, posto que tanto Amra coma min pensamos que recolle todo o noso pensamento e sentimento sobre a nosa obra, e cito:

"Ós mozos galegos,
Eu quero adicarvos esta miña primeira novela. Fíxena para derramar o tempo que me sobraba, máis que para sentir o gozo de crear unha peza de arte. Prestóume horas de vida feliz e xa me daría por satisfeito co que me divertín ó escrebila; pero foi imaxinada con tanta ledicia e composta con tanto amor que algo terá de bó. Estóu seguro de que non é unha gran obra; pero é tan humán e tan miña que non podería ofrecervos nada mellor".

Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, limiar de Os dous de sempre (1934).

Se tras morrer é todo coma eu penso, e hai un Alén como eu o imaxino, buff... pedazo partidas de rol imos botar con este Home!

Veña, desfrutade deste día!

Uruk-hai soltos por Compostela

Non era un señoriño disfrazado. Nin Lawrence Makoare nin contos chinos. Ese tío era un uruk-hai solto por Compostela.


Co gallo da exposición da Fundación Caixa Galicia de "O Señor dos Aneis" en Santiago e n'A Coruña, o actor que interpretou a Lurtz e a Gothmog na Triloxía baseada na obra de J.R.R. Tolkien paseóuse hoxe pola zona vella de Compostela ante a mirada atónita e divertida de cantos polo seu camiño se cruzaron. A pesar da maquillaxe e da calor que debía estar pasando foi todo un "showman" e amosou un sentido do humor enorme...


... sobre todo cando lle dixen, xunto aos meus sobriños, aquilo de "I know your face... You killed Boromir! I don't like you!" e el rachou a rir.

No universo Tolkien ese personaxe, o de Lurtz na película de Peter Jackson, non existe. Boromir morre a causa das feridas de múltiples inimigos, non polo ataque dun líder uruk carismático. Pero o detalle do director de poñerlle cara a ese ser malvado que acaba cun dos mellores personaxes de toda a saga é un detallazo. E telo diante, un puntazo!

Miríada

Estes días tivemos varias novidades, entre as que se contan o proxecto de portada para o xogo. O pasado día 18 tivemos unha reunión (máis ben unha quedada de longa e variada cháchara, cun prato combinado metido entre varios cafés e unha algara na Librería Paz) en Pontevedra con Víctor para ultimar certos detalles, como son a ficha de Protagonista e os mapas, tanto o xeral do Mundo de Gáidil, coma o específico para a zona da Gael-leach.
A ficha de Protagonista é o lugar onde o xogador apunta os datos do seu personaxe, xa numéricos (un +3 en Corpo, un +2 en Espada de Anteas), xa os narrativos (Fión Lousada, da caste dos lemavos, servinte do Grande Breogán, ferreiro sen igual en toda a Gael-leach). É importante que sexa vistosa. As primeiras fichas de rol que recordo adoitaban ser táboas sen máis. Lembro a curiosa ficha do xogo futurista Traveller, que tiña a particularidade de que imitaba un impreso de datos estilo os de inscripción a unhas oposicións, e quedaba xeitoso. Pero outros xogos como El Señor de los Anillos ou Runequest tiñan fichas moi áridas. Agora estílase que teñan deseños e debuxos, ou que alomenos teñan algunha referencia co xogo (a do xogo español de cine negro moderno sLAng, por exemplo, ten aspecto de ficha policial). En fin, a ver con qué xenialidade nos sae Víctor.

Por outro lado seguimos agardando a que dende Viñetas nos confirmen o día da presentación, así coma un par de entrevistas para falar un pouquiño do tema e dalo a coñecer.

Un dato curioso da quedada con Víctor foi poder coñecer a Kiko Da Silva, enfrascado na tarefa de ilustrar a Biblioteca de Pontevedra, que coñecía o noso proxecto. Convidados por el e ao redor duns refrescos puidemos falar un pouco de se Galicia estaba preparada para algo deste estilo, de qué difícil está todo, pero de cómo querendo e pelexando se poden sacar cousas adiante e poder "facer país" cada un ao seu xeito aínda que sexa cun só gran de area.

Para o meu curmán Xurxo, que está pachucho

Habendo ou non habendo pedras por onde sexa, aí van...

Unha de cal



E unha de area



Mellórate tío!

Rexurdimento (II)

Polo ben que saíu o ano pasado, pois tocaba. Darkkonum, de Galicia Rol, infórmame de que a segunda edición de Irmandiños: A Revolta está en marcha por parte da Dirección Xeral de Xuventude e de, como non, 13Negativo.

Repetimos en Monterrei do 5 ao 7 de Outubro, cunha idade límite de 30 anos, que supoño que acabarán ampliando coma o ano pasado (eu este ano cumplo 30 e vou ser, coma dicía Golias de Ferrol "roleiro de asilo da terceira idade", que non me priven os anos do vicio, por dios!).

En fin, como xa dixera alá atrás agardo que conten un pouquiño con máis xente, sobre todo cos dos clubes de rol, para facer de personaxes secundarios e darlle vidilla á trama. A aventura de Monterrei do ano pasado só pedía un pouco menos de planificación (no sentido de que a acción ía por escenas, e os xogadores nos tiñamos que amoldar a elas, sen saírse de aí: "ás 12 imos dafender o castelo; pero é igual que saias antes, que os irmandiños até as 12 non chegan") e un moito máis de roleo... poder sentirte parte de esa aventura coma personaxe que a está a vivir e non só facer unha ginkana con xente a espadazos de gomaespuma.

En fin, confío en que a xente de 13Negativo aprendese de erros, mellorase en ideas, pero que siga sempre co espíritu de continuar con este tipo e estupendas iniciativas (para cando outro de Vampiro: La Mascarada?) e que siga habendo unha Dirección Xeral que as apoie.

Cthulhu Fhtagn?!? ou "Está berrando esa explosión?"

Vexo isto do blog de CP e claro, flipo. Investigando sobre o Ethan Haas atopo puzles, mensaxes estranas e un trailer que me deixa clavado por unha razón: leo nun foro americano que esa explosión que berra pode ser Cthugha: un dos deuses primixenios.


Podería ser que o 18 do 1 do 2008 se estreara unha película de amplo presuposto sobre a obra de H.P. Lovecraft dun xeito explícito?

Mentres tanto eu rezo ante o Cthulhu que teño no meu estudio para que algo así se faga realidade.

Viñetas (e II)

A Editorial infórmanos de que podería haber un acto breve de presentación de As Crónicas de Gáidil alá polo 14 ou 15 de Agosto nas Viñetas desde o Atlántico. Qué nervios!

Por outro lado estivemos facendo mil correccións do texto e Víctor ultimou as ilustracións que faltaban, entre elas unha posible portada. Xa parece que queda menos e que o proxecto será algo "físico". Xa temos ganas de telo nas mans.

En fin, a ver como sae todo.

Viñetas desde o Atlántico

Décima edición xa das Viñetas desde o Atlántico.


Este ano toca do 13 ao 19 de Agosto.
A ver se podemos chegar e presentarvos alí "As Crónicas".

Rexurdimento

Hoxe sae no Diario de Pontevedra unha entrevista a Xane e Xabier, de Tuata dé Danann. A iniciativa que tiveron de montar un blog de actividades xa é vella, pero saír na prensa é sempre útil para elevar o número de xente á que chegas (que obvio). O malo é cando ao xogo de Rol os xornalistas lle chaman "roll". Só lle faltou o Rock.

Está ben ver que hai un rexurdimento dos clubes de Rol. Nos '90 era diferente... había, penso eu, máis Encontros e Torneos, pero eu non percibía a infraestructura que vexo agora nos clubes: partidas de Rol en Vivo regulares, presencia a nivel concellos para participar en certos actos (como na Feira Franca de Pontevedra), contacto man a man coas tendas, actividades variadas (xa non xogar, senon compartir cultura). Agardo, por exemplo, que se teña en conta ao clubes de rol de Galicia para a vindeira edición de Irmandiños: A Revolta, alomenos para que haxa máis variedade de personaxes secundarias.

E a xente anímase. Debe ser que o Rol xa non é algo tan alleo. A mediados-finais dos '80 cando empecei a xogar os termos eran moi exclusivos. Rol era Rol, e punto. Os libro-xogos entraban aí un pouquiño pero, aínda que moitos leron libro-xogos de cativos non se consideraban "roleros".
Agora todo é distinto. Hai milleiros de xogos de ordenador e consola que "son de Rol", e a xente xa vai pillando o concepto de diferente maneira.

O mal chamado "asasinato do Rol" foi un hostión de fronte para moitos dos que daquela eramos afeccionados en serio. Amra me ten contado dalgún coñecido del ao que lle chegaron a queimar os manuais.
Hoxe por hoxe está todo bastante asimilado e se un crime se relaciona rápidamente "con eso del rol" pois o listo que o fai queda marcado de sensacionalista e alarmista.

En fin, que me aledo moito polos clubes Tuata dé Danann de Pontevedra, Fénix de Vigo, Casco Vello de Compostela, Aquilonia en A Coruña, e por Ossián de Ferrol, Ávalon de Ourense, Luzarol de Lugo se siguen existindo (penso e agardo que si).
Editado: Engado na lista a Rinxil, clube de Rol da zona do Barbanza.

Bicos!

Motu Propio

Son mestre "en activo" dende hai uns 6 anos. De neno me falaron tanto en galego como en castelán, pero tentando potenciar o castelán. De adolescente procurei falar galego porque me resultaba máis doado, pero case todas as miñas amizades foron en castelán, i eu falaba castelán por aquilo da "cortesía da linguaxe". Na carreira falei sempre galego, e o chiste foi que castelán-falantes fálanme dende aquela en galego pola antes citada "cortesía da linguaxe"... qué cousas. No traballo falo exclusivamente en galego, incluso cando por dúas veces din clase en Coruña e me miraban raro até os nenos. Coa familia falo máis galego agora que antes (gracias a Deus sobre todo coa miña avoa Carmela), principalmente porque agora entenden que non vou baixar da burra por moito castelán que me falen.
Cos meus catro sobriños procuro falar todo en galego, por moite que custe nesta sociedade na que poucos debuxos animados ou xogos de cartas ou figuriñas coleccionables están en galego.
En canto ás amizades actuais e ás miñas afeccións, pois depende. Os libros, se os hai en galego, mellor. Procuro falar no que me resulte máis cómodo en cada situación, e máis cómodo aos demais dependendo da mesma. Non me gusta falar o galego para darme a notar ou para fastidiar a alguén (como xa teño visto por parte de algún anormal con xente que non era galega con algún "nembargantes eu coido que..." que era só por amolar... en fin).

En resumo, que me gusta o galego como idioma e, aínda máis, como feito cultural e histórico e penso que debería estar potenciado mil veces máis do que está (coño, por algo estamos Amra máis eu tentando publicar un xogo de Rol en galego!), sen detrimento algún para un idioma co-oficial como o castelán con 450 millóns de falantes.

Por iso iniciativas coma esta DANME NOXO. E por iso berro ben alto que eu son tan gallego, tan gallego como, tan gallego como el gazpacho!

Xentes de Gáidil

En resposta á pregunta que o excelso Fravernero nos lanza ("Cales son os pobos inimigos da xente de Gaidil?"), dicir que nalgúns dos post xa falamos deles.

O Inimigo por excelencia é a Dana, un ser maligno supervivinte do Outro Mundo. Non se sabe moi ben como, pero foi quen de colarse en Gáidil, roubando algunhas Sementes que o Home-Carballo Drú usou para dar vida a todas as criaturas.
O Drú pretendía pranta-las á Luz de Lugh para que naceran rectas, firmes e bondadosas. A Dana só as puido prantar na escuridade do Sidh Inframundo, por iso esas Sementes xermolaron tortas, con xenreira e malignas.
Os máis poderosos deses seres son os Tuata da Dana, uns seres sen forma que poden adoptar diferentes aspectos, todos eles temibeis. Por debaixo están os Fomoriáns, dos que hai moitos tipos.
Os Fomori son seres de aspecto parecido aos guéghel, pero de cor azul e con rasgos bestiais. Teñen un estrano código de Honor e unha sociedade moi estratificada, recoñecible entre eles polo ouro que levas xa sexa en armaduras, pendentes, aneis, armas... Dentro do Sidh Inframundo podemos atopar máis seres, pero polo dagora están acubillados agardando a súa oportunidade.

Nas terras superiores os inimigos máis notables son os Lonbagdáir e os Toisona. Os primeiros viven alén dos Montes Arrebolados, ao este da Gael-leach. Son homes besta que adoitan lanzar razzias contra as terras dos Piornais, dos Chairegos, Lugóns e Lemavos. Só moi de cando en vez un líder carismático é quen de xuntar varios clans, e aí é cando xorden os problemas serios.
Os Toisona viven ao sur-este da Gael-leach, e eran un clan de guéghel que se rebelou en contra do Breogán e, enganados pola Dana, atacaron a varias castes do sur, incluíndo aos Lusóns e participando no asasinato do Breogán que había nos tempos dos avós; morte que desembocou no Inverno dos Lobos (momento no cal Gael-leach quedou sen Breogán durante varios anos e do que xa daremos conta). Hoxe por hoxe os Toisona viven moi dispersos, xa que as súas terras acabaron arrasadas polo Mal.

Este é un avance... outro día falaremos doutros servintes do Mal, ou directamente vos enfrontaredes a eles nas perigosas terras da Gael-leach!

Lugh

O Universo e a Vida en Gáidil son algo circular. Hai un ciclo, e sempre se retorna. Antes de Gáidil había Outro Mundo, pero así como naceu tiña que morrer. Para que isto ocorra existe algo chamado A Semente do Espírito. Non se sabe o que é: nin forma, nin tamaño, nin nada. No noso mundo moitos lle chaman Graal, pero só son lendas.
Só un en toda Gáidil sabe o que realmente é: Lugh o Vello. Sábeo porque Lugh era do Outro Mundo.
Cando o Outro Mundo esmorecía, xurdeu a Semente do Espírito. Nese momento mil guerras asulagaron aquel lugar... todos loitaban por posuír a Semente e, entre todos os cascallos, só Lugh o conseguíu.
O Outro Mundo estaba totalmente destruído, un baldío sen vida, un deserto infinito. Foi entón cando Lugh prantóu a Semente no chan, e a regou coas súas bágoas. Desa Semente xurdeu un novo Mundo e, de novo, a Vida.
Por todo isto se di que Lugh foi o Derradeiro dos de Antes e o Primeiro dos de Agora.

O Mar dos Monstros

Ao sur de da Gael-leach queda Lusia, terras antes reclamadas polos lusóns, agora perdidas ante o poder da Dana, onde hai un enorme mar interior coñecido polo nome de Mar dos Monstros. Cóntanse cos dedos da man dun aserrador o número de aventureiros que foron quen de atravesalo e chegar ao descoñecido Sul.
Algúns dos seres que habitan este Mar son o suficientemente arroutados como para atravesa-lo estreito chamado A Gorxa do Dérrou e subir até as costas dos Helenos, dos Teucros, dos Cilenos... atacar os barcos de mercadorías dos Aunios, dos Sicaeos...

E, entón, só algúns teñen o valor suficiente como para enfrontárense a eles. A eses que o fan téñenlle un nome: Herois.

Algo así para máis adiante...

Día Festivo?

Bueno, tal día coma hoxe, hai 30 anos, estreóuse Star Wars.

Dende aquela moita xente quedou moi tocada polo tema, e disque foi o momento en que xorde a escala mundial o fenómeno "friki" (en inglés usan freak, geek ou nerd).

Para algúns este día é o Día do Orgullo Friki.

Eu son dos que o celebra en dous días: 25 deMarzo e 22 de Setembro. Pero aí cada friki ten o seu tema.

Veña, un saúdo.

Detrás de Maio vén San Xoán

Ou iso di sempre a miña avoa Carmela, que cos seus 91 anos diso algo sabe.

Apalabrado nos deixaron que "As Crónicas de Gáidil" ten asegurada a publicación detrás do verán, cecáis cunha presentación formal no Salón do Cómic de Coruña, Viñetas desde o Atlántico, se os deuses así o permiten.

Agardemos que todo vaia como debe, e poidamos xa desfrutar nas nosas mans do xogo e de ilustracións coma esta, onde os actos máis prosaicos e cotiáns dos guéghel (como por exemplo "desaloxar") poden ser motivo de sátira para os pequenos e pícaros Loios das fragas.
Namentres seguiremos comentando eiquí tódolos pormenores desta pequena odisea, así como os aspectos que consideremos interesantes do libro.