Actualicei enlaces a webs e blogs interesantes ultimamente, incluíndo estes tres blogs de moito renome, La Tarde del Viernes, Mi vida hasta hoy e Aventureros Inc., onde Amra-Gerry artella e colabora. É de agradecer que este grupo da vella garda de Ferrol comparta con nós as súas aventuras!
Pola miña parte, cravarei oficialmente un tempo a espada na rocha.
Apertas dende Libredón, e que os críticos enchan o voso camiño!
Chégame o runrún dun novo xogo de ambientación curiosa: La Puerta de Ishtar.
Wachinayn, o seu autor, está facendo público o desenvolvemento do mesmo no seu blog, tal e como Amra máis eu fixemos con Gáidil no seu momento.
I é que están xurdindo iniciativas moi interesantes, sobre todo dende que a xente ten que darlle ao miolo debido a que ou non hai cartos para mercar Rol, ou non hai cartos (ou ganas) para publicalo tal e como se viña facendo.
Aledámonos moito destas iniciativas, así coma a da Sociedad del Dado Cornudo, cunhas propostas moi boas. Un excelente exemplo para todos.
Apertas dende Libredón!
Ben, xente. Agora que temos máis tempo (a fin de curso de este ano foi levadeira anque traballosa) procederemos a darlle algo de caña ao blog... algunha nova raza, novas axudas de xogo, ideas... avances das Pantallas. Un pouco de todo.
Vendo onte o debate entre os, potencialmente, candidatos máis probables para gobernar España os vindeiros catro anos volve ese movemento estrano ao meu interior, iso que sinto cando escoito aos políticos: revolto de tripas.
En Gáidil tamén hai reis corruptos, táins ladróns, xefes de caste que o que buscan é o poder e a gloria aínda que sexa falsa.
Pero tamén contamos as grandes historias onde os sucesivos Breogáns, os reis de reises, dan a vida polo seu pobo. Onde hai certos grandes señores, ou táins de pequenos castros que, polo seu valor e entrega total por uns ideais superiores, sempre a prol dunhas xentes que os buscan nos momentos de pesadume e medo, fan a entrega definitiva na procura do ben maior.
Gústame pensar que hai eses fachos que brillan incluso na maior escuridade, que guían aos pobos e que os alumiñan co seu temple. Xente que fai as cousas ben porque así deben ser feitas, alén do que poidan pensar os demais.
Supoño que por iso me gusta xogar aos xogos de rol: porque nestes mundos sacados do maxín si pode haber políticos e gobernantes coma deberían ser.
Gústanme os Nine Inch Nails e sobre todo o seu Year Zero. Hai moitas concións neste disco que me serviron de inspiración para campañas de rol e partidas puntuais.
Neste caso póñovos esta canción, Zero-Sum, que me gusta moito e resume cómo me sinto cando escoito falar aos políticos en xeral...
Claro está, xusto despois penso e como arranxalo e penso en morde-la man que me dá de comer...
Un saúdo a todos e moitas felicidades a algúns!
1- Que todo vaia ben.
2- Que non falte o traballo, e que nos guste no que traballemos.
3- Que os proxectos vitais que emprendamos tiren para adiante a pesar dos obstáculos e de quen nos obstaculice.
4- Que quen teña que lembrar lembre, e quen teña que esquecer que esqueza; que lembremos a quen teñamos que lembrar e que esquezamos a quen teñamos que esquecer.
5- Que non teñamos que poñernos a pensar, parafraseando ao Guerreiro Número 13, en oracións coma esta: "Por todo o que debimos pensar e non pensamos; por todo o que debimos dicir e non dixemos; por todo o que debimos facer e non fixemos...".
Que o 2008 vos traia moita felicidade.
... entre os que se contan Amra o León, o Breogán de Gáidil e, como os mellores artistas convidados do mundo, a J.R.R. Tolkien e a R.E. Howard deséxanlles a todos e todas...
A ver... que parece que non queremos decatarnos. Parece mentira... Canto máis tiras para un lado máis che veñen detrás a amolar. Que non... que non me apetece que veñas por aquí. Dicía a miña avoa aquilo de "Unha vella dixo a outra polo burato da porta: métete na túa vida que a miña nada che importa", i é unha verdade coma un templo. Cada un polo seu lado, e todos contentos.
Mira, pensa no tempo que aforras en non escribilo, e o tempo que me aforro eu en borrarcho porque, sinceramente, xa nin os leo. Vaite, fai favor, e non volvas.
Mira que me fastidia o pitido de oídos.
Adicado a todas as roleiras en activo e todas as roleiras potenciais. A todas as que o foron e a todas as que o serán, ou volverán a selo. E sobre todo á miña hot girl roleira gaidileira particular.
E esta vai sobre todo para ti, pollo (ben sabes quen digo)!
(Roubado de Marcus-punto-es)
Por medio do Moucho do Métal chégame o meme este das oito cousas. Vexo que diversa xente colgou cousas dispares sobre o tema que, ao non estar cinguido a un tema específico, son moi interesantes polo diverso e variado das respostas.
As miñas oito as vou centrar en xentes, cousas, momentos e lugares.
1- Nao Berlín, Compostela, mediados de xuño do '99. Foi unha noite curiosa e me gusta lembrala, un deses momentos máxicos onde comezas coma sempre, unha noite corrente cos amigos, e non sabes onde rematas. E dura até hoxe, verdade, Jan?
2- Os Xogos de Rol: a miña principal afección. Todo o mundo debería ter unha ou mil afeccións, algo que incluso cando estés o peor posible animicamente che poida levantar o espírito. Ler novelas, a música, o encaixe de Camariñas, ver a tele, xogar á petanca, astrofísica aplicada, montar unha liga intercontinental de Billarda... algo. Eu teño moitas, pero na que me gusta investir máis tempo é os xogos de Rol: sentarte cos teus amigos e contar unha historia interactiva entre todos.
3- Compostela: a miña cidade, o lugar onde mellor estou e que me fai sentir especial. Xa dende neno me facía moita gracia ir pola rúa e ver as inxentes mareas de estudantes e universitarios. A medida que fun medrando fun vendo esas mareas de diferente xeito, pero cos mesmos ollos. Encántame ver anoitecer e ver á Catedral entre a brétema. Encántame cando a praza da Quintana está só para min, e ver cousas novas (unha gárgola eiquí, unha cruz potenzada alá) con só ergue-la vista cara un lugar onde antes non mirara. É máxica e racional á vez.
4- Educar: o primeiro segundo en que quedei só diante dos rapaces de 5º e 6º de Primaria do CPI de San Román de Cervantes. Verte diante de mil nenos e nenas que agardan a que lles enchas o miolo de datos e conceptos, actitudes, valores, normas e que, xa postos, saibas saírlles ao paso cando che falan de Spiderman, Picachu, os Bey Blades, Rebelde Way, Shinchan, Batista ou saber poñer cara de póker cando che veñen co conto de "e ti como sabes tanto de Songoku?".
5- Os amigos e amigas. Ter un bo lote deles e que saiban que poden contar contigo e entender que ti tamén podes contar con eles. Porque cando teñen que estar, están. E se eses amigos están xestando ou criando fillos, pois mellor: máis para o lote!
6- As migrañas. Porque aínda que che toquen o carallo e que non te poidas librar delas por moito que metas á vena, mola facerse o interesante e dicir aquilo de "...é que me doe a cabeza".
7- Londres. Porque é a cosmópole por excelencia dende o meu punto de vista. Porque alí vin cousas que me axudaron a entender mellor o mundo en xeral e meu mundo en particular. Porque é como a miña cidade, pero en grande e con máis cousas. Porque é o único sitio do mundo que me fixo sentir un profundo sentimento de "pero por que carallo non vin antes?". E porque voltaría alí mil veces.
8- O blogomillo. Cheguei a el hai moi pouco (ano e medio), pero xa coñecín del a tanta xente e tan boa para comigo que foi todo un descubrimento. Gracias a el, tamén, o meu primeiro gran proxecto vital a nivel rol (As Crónicas de Gáidil) chegou de moitas voces blogueiras e moitos oídos blogueiros, e de aí á eternidade. A verdade é que, se non fose polos blogs e por certos foros e comunidades como GaliciaRol, Comunidade Umbría ou NoSoloRol, este xogo pasaría máis desapercibido.
E agora mándolle o meme este a Jan de Delft, a Xurxinho, a Supersantiego, ao Lobo, Mamá e Lula, a Fer, a Lúa Neghra, a LaicaNuru, a Javi de La Comarca, e a todos os de GaliciaRol.
Un saúdo a todos!
Vía Frankenrol paso a linkar un blog moi interesante: El Don de Calíope.
Tiña xa dous de peluche: un mercado no Forbidden Planet de Londres e outro a Ferny o de Auryn, que levo como protección na bandexa do maleteiro do coche, mirando mal a quen se pegue demasiado; pero xa tiña ganas dun Cthulhu "mostruoso de verdá".En fin, que nada. Polo que me contan hoxe tampouco estaba nas tendas que controlamos. Esta fin de semana haberá que volver a afiar as falcatas e poñernos bravos e rufos e os dentes cairos. E mesmo bailar unha
HAKA
Levo uns meses facendo de contacontos para unha crónica chamada A Compostela Oculta, e buscando información sobre certas rúas de Santiago atopei datos dun curioso sitio: a sidrería Abril Ares.
A rúa Abril Ares (que disque ten o nome por alguén, un poeta seica; pero que tamén pode vir dos brillos -os "brilares"- que botaban os artefactos de metal que alí había por ser zona de prateiros e espadeiros. Sabe dios...) está a carón da miña casa (teño a fortuna de que a casa onde vivimos Jan de Delft máis eu está ao lado da casa onde me criei... cousas da vida).
É deses sitios polos que cruzas toda a vida, entre locais coma o mesón do Pulpo, o Atlántico, o bar Rey, o Forest... O Abril Ares foi na miña nenez o sitio onde mercabamos os xeados de pao de toda a vida (a menos de cinco pesos) e botabamos as partidas ao futbolín. Pepe, o derradeiro encargado e alma do local, era pouco máis ca nós en idade. Todos os chavales da zona tiñamos negocios familiares que atender, e era curiosa a vida que levabamos: nenos unhas horas, traballadores a tempo parcial remunerados tan só en concepto de manutención a outras.
En fin, que cando me enterei que o Abril Ares pechaba (abril deste ano) pois levei certa decepción... é como se o teu pasado esmorecera pouco a pouco. Sabedor das troulas pasadas alí, de pequenos concertos clandestinos dados por Manos Negras e demais, pois é como se a Cidade da Choiva perdera unha pequena nube no camiño co peche deste local.
Hoxe, buscando información sobre a rúa, atopei este pequeno homenaxe que paso a linkar: Abril, adeus Abril.
Que os lugares comúns da vosa nenez e adolescencia nunca desaparezan da vosa lembranza.
Ben, hoxe recibimos unha mensaxe da Editorial segundo nos contan que o libro estará nas tendas entre o 24, 25 e 26 deste mes, en máis de 200 puntos de venta, incluídos Sargadelos en Madrid e Barcelona.
A distribuidora facilitará especialmente o acceso ás tendas especializadas, e terán a posibilidade de traballar co libro en depósito. Aparte, recibirán os cartaces promocionais tamén en breve.
Estas son as palabras de Marco Tulio Cice... eeeh, estoooo... da Editorial, digo.
Veña, vémonos, e lembrade que os cans non só ladran... algúns o día menos pensado tamén morden.
Engadido: O que queira algo que deixe recado!
Había tempo que non postaba, principalmente porque sabía que tiña que postar sobre a viaxe a París e non me apetecía moito. Para eso mellor que fale Jan.
En fin, pois que botamos uns días aló en París, días que non foron de todo o agrado que eu agardaba. Non sei si era a cidade en si ou a xente, pero eu a vexo moi "sen alma". Xa supoño que algún botaría as mans á cabeza e o grito ao ceo, pero a miña opinión é esa.
Claro está que os museos son impresionantes así coma os monumentos, pero serían impresionantes aínda que os arrincaran do chan e os puxeran no medio e medio de Bertamiráns, por exemplo. O Louvre sempre será o Louvre. Eu ao que me refiro é a impresión que che dá de entrada. Nunca me sentín como parte da cidade, cousa que (perdón, pero teño que comparar) en Londres pasoume tan só con saír do metro recén chegados do aeroporto e dar dous pasos por Russel Square. En Londres non me sentía "guiri", non tiña sensación de estar de máis en ningún sitio, e en todas partes había unha cara agradable. En París non tiven esa sensación moi a miúdo (tres ou catro ocasións), e deume mágoa por iso. Pensei que sería unha cidade cosmopolita, pero non mo pareceu.
Londres (e sigo comparando) non parece Inglaterra... é como se fora outro sitio, outro planeta, un lugar que existe en varias capas e planos de existencia onde todo se mestura. Pero París só me pareceu unha cidade grande no medio tirando para arriba de Francia.
Conste que a boa compaña e saber movernos fixo esta viaxe máis agradable agora no recordo, pero podendo volver dubido que repetira destino.
PS: Mmm ...Quedaría claro que me gustou máis Londres?
Peor que caer en malas mans é coñecer a malas linguas. E aínda peor é caer nesas malas linguas.
Está claro que neste mundo hai mala xente, xente que terxiversa e que revolve as cousas para adaptalas só ao seu modo único de ve-las cousas. Quen pense diferente a eles está equivocado, e quen lles leve a contraria, é un inimigo. A min esa xente dame noxo. Xente que adula por diante e apuñala por detrás, xente podre por dentro. Xente que pon verbas na túa voz e que conta os teus secretos, xente coa que é mellor non toparse nunca na vida.
Honrade a Casa que soubo vencer a esta xente podre, pero envexade aquela que nunca o precisou.
Considero aos Tuata da Dana, os servintes máis fieis da Dana do Sidh Inframudo, xente destas características. Xente noxenta e rastreira, que pode adoptar múltiples formas para acadar as súas metas, pero que sempre son o que son: xente podre por dentro.
Este é só un dos posibles aspectos da elite de servintes do Deus oscuro do Sidh, a Dana. Son case deuses en vida, de grande poder, que viven nun pesadelo en vixilia, coa existencia pasando ante eles coma un soño terrible. Son inmortais, e levan escravizados dende o Tempo das Lendas. Poucos son os que os teñen visto, escasos os que loitaron con un e aínda menos os que teñen sobrevivido a ese enfrontamento. Algúns permanecen eóns en vaíñas en lugares ocultos do Sidh Inframundo, custodiados polos fomoriáns máis fieis. Cando espertan augúranse tempos de grande tristura para os guéghel. Disque canta máis xente haxa esperta no Mundo, máis probabilidades hai de que esperte un Tuata... por iso as nais dinlle aos seus fillos "durme, pequeno, durme, ou os Tuata espertarán".
Cecáis todo son contos dos lusóns.
Durante uns días imos Jan de Delft máis eu a facer unha incursión sobre Lutecia, xa vos contaremos.
Hoxe, tamén, temos a primeira entrevista sobre Gáidil para un xornal... deixarei que fale Amra, que ten máis labia.
PS: Por outro lado encantóume ver os "pequenos" descubrimentos sobre o Castro de Bendoiro. A ver se vale de algo, e se deixan de escarallar Galicia.
Non era un señoriño disfrazado. Nin Lawrence Makoare nin contos chinos. Ese tío era un uruk-hai solto por Compostela.
Co gallo da exposición da Fundación Caixa Galicia de "O Señor dos Aneis" en Santiago e n'A Coruña, o actor que interpretou a Lurtz e a Gothmog na Triloxía baseada na obra de J.R.R. Tolkien paseóuse hoxe pola zona vella de Compostela ante a mirada atónita e divertida de cantos polo seu camiño se cruzaron. A pesar da maquillaxe e da calor que debía estar pasando foi todo un "showman" e amosou un sentido do humor enorme...
... sobre todo cando lle dixen, xunto aos meus sobriños, aquilo de "I know your face... You killed Boromir! I don't like you!" e el rachou a rir.
No universo Tolkien ese personaxe, o de Lurtz na película de Peter Jackson, non existe. Boromir morre a causa das feridas de múltiples inimigos, non polo ataque dun líder uruk carismático. Pero o detalle do director de poñerlle cara a ese ser malvado que acaba cun dos mellores personaxes de toda a saga é un detallazo. E telo diante, un puntazo!
