As Crónicas de Gáidil

Máis enlaces

2010-10-09T10:59:00.005+02:00

Actualicei enlaces a webs e blogs interesantes ultimamente, incluíndo estes tres blogs de moito renome, La Tarde del Viernes, Mi vida hasta hoy e Aventureros Inc., onde Amra-Gerry artella e colabora. É de agradecer que este grupo da vella garda de Ferrol comparta con nós as súas aventuras!

Pola miña parte, cravarei oficialmente un tempo a espada na rocha.

Apertas dende Libredón, e que os críticos enchan o voso camiño!

Embelyon

2010-09-26T20:37:00.005+02:00

Hai cousas que non entendo.
Como por exemplo o tremendo ruxe-ruxe que a introdución do xogo de rol retroclone Embelyon levantou. Alguén debería ler entón a de Dragon Warriors, que é bastante máis directa e sen cortarse un pelo.

Sigo sen comprender o fundamentalismo que algúns defenden con respecto ao Dungeons and Dragons en tódalas súas versións. O chiste é que a cada nova versión que sacan do Dungeons, máis extremista se volve a xente á hora de defendelo. Coma se tivesen que xustificarse.
Pero en fin, desto hai en todo, e xa teño visto o mesmo extremismo con Runequest, por exemplo (un tipo que coñecín era muyaidín do Runequest e mesmo se gababa de non ter nunca probado Rolemaster nin MERP coma se fose todo un logro... pobriño el na súa cerrazón).

O que quero dicir é que o importante é xogar, e xogar ao que cada un lle gusta., sempre tendo en conta que isto é como a gastronomía: pódeche gustar o churrasco, pero comelo tódolos días non ten moito sentido. A min hai xogos que me encantan aos que sei que xogarei pouco ou nada. Hai xogos que me gustan menos aos que sei que xogarei máis. Todo isto porque xogar a Rol é, ante todo, un acto social no que hai que "asinar un contrato" con outra xente e no que todos nos adaptamos un pouco aos outros do grupo. Non tería sentido se non fose así. Pero ante todo hai que se divertir, e ás veces tamén é divertido probar cousas nova e ver cos ollos doutros.
A respecto dos grandes xogos e das multinacionais eu o teño claro: prefiro os xogos pequenos que me den moito traballo. Prefiro que o xogo me traia un mapa con moitas zonas en branco para que eu poida enchelas a medida que o meu grupo explore o mundo. Prefiro que me den unha base sobre a que poidamos narrar unha Campaña.
Pero isto é o meu grupo. Hai grupos que xogan doutro xeito, e non ten nada de malo. Simplemente é distinto. Para xogar a Rol non hai unhas intruccións escritas en pedra, nin sequera as reglas de cada xogo son algo inviolable (Gary sabe que eu mas paso polo forro decote).

Embelyon é un xogo pequeno, cunha intención excelente e unha presentación profesional. Se se lle pode botar algo en cara é que transforma o Microlite D20 nunha aproximación maior ao Dungeons 3.5. Eu persoalmente teño pensado usalo cos meus sobriños, pero con certas modificacións caseiras (dados de golpe variados por raza, reglas máis amplas de subida de nivel, uso da Maxia doutro xeito). Pero o que nunca lle poderei botar en cara é a crítica que fai ao Rol de mercado, ese que pretende impoñer sistemas de xogo e formas únicas de ver unha afección que ten tantos puntos de vista coma xogadores: millóns.

La Puerta de Ishtar

2010-09-22T20:04:00.004+02:00

Chégame o runrún dun novo xogo de ambientación curiosa: La Puerta de Ishtar.

Wachinayn, o seu autor, está facendo público o desenvolvemento do mesmo no seu blog, tal e como Amra máis eu fixemos con Gáidil no seu momento.
I é que están xurdindo iniciativas moi interesantes, sobre todo dende que a xente ten que darlle ao miolo debido a que ou non hai cartos para mercar Rol, ou non hai cartos (ou ganas) para publicalo tal e como se viña facendo.

Aledámonos moito destas iniciativas, así coma a da Sociedad del Dado Cornudo, cunhas propostas moi boas. Un excelente exemplo para todos.

Apertas dende Libredón!

Sit tibi terra levis, Frank.

2010-05-11T01:07:00.002+02:00

As malas novas sempre chegan, cando menos, a pares. Morreu un dos mellores ilustradores do mundo, cuxa obra era parte inspiradora tanto de Gáidil coma de doutras mil historias e campañas deseñadas por roleiros coma nós. Lembro ver imaxes do Death Dealer e quedar abraiado (eu de maior que ser así!!!), e flipar en cores con Tygra.

Descansa, Frank, que nós seguiremos a soñar coas túas creacións e a manter o teu espírito vivo. Gracias por todo.

Tortazo na frente

2010-05-05T18:16:00.006+02:00

Así de simple. Miro o Facebook e atopo un link que me leva a isto.

Unha auténtica mágoa que Compostela perda outro dos seus antros de vicio e perversión, e aínda porriba un dos que realmente se implicaba na procura e expansión de afeccionados.

En fin, moita sorte en todo o que emprendas, Andrés.

Fénix renacente

2010-02-08T21:26:00.002+01:00

Dá gusto cando vemos que certa xente entra de novo en batalla e contraataca.

Galicia Rol está de novo en primeira liña!

Algo de envexa

2009-11-25T20:14:00.003+01:00

Mágoa que por aquí non se monten destas cousas de cote. Ou igual se fan i eu non me entero. Irmandiños creo que xa é algo que vai ser difícil que se repita (eu prefiro cousas máis pequenas, pero que era toda unha experiencia non hai dúbida), e vivos "a plan" cun sitio ben montado e xente con ganas de facer (non de desfacer) o vexo, alomenos en Compostela, difícil. Sácome o sombreiro ante certos colectivos que vexo que traballan duro, pero agás moi de cando en cando (como estas xornadas de Ferrol) vexo que, aínda que hai moita xente xogando, hai poucos grupos grandes (léase clubes) que estén realmente activos "de cara á galería" (que é como se sabe se algo está activo).

Non sei, pero case todos os clubes de rol que coñezo rematan coma o rosario da aurora. Debe ser defecto do Homo Ludens.

Xornadas de Rol en Ferrol

2009-11-22T13:38:00.004+01:00

Moito tempo sen actualizar, moitas cousas ocorridas, pouco tempo para explicalas.

Polo dagora informámosvos das inminentes xornadas de Rol que Ossián prepara en Ferrol para o 4, 5 e 6 de Decembro. Eiquí tedes o enlace.

Un saúdo dende Libredón.

PD: Alomenos Ossián segue viva... a última vez que busquei actividades de Casco Vello Libredón de Compostela enviábame a unha páxina de compra de Tamiflú. En fin.

17 de Maio

2009-05-17T18:59:00.002+02:00

Coma sempre, manifestación na Alameda con rumbo á Quintana. Este ano con maior motivo que nunca, despois de que a escoura de Galicia Bilingüe armase a súa nasa de estrume na que moitos se deixaron atrapar. Noxento.

Hoxe, de novo, berramos pola nosa lingua. Coma mestres facémolo diariamente... porque a lingua propia de un país é un deber coñecela e un dereito usala e, pódovolo asegurar, os únicos alumnos realmente bilingües que tiven na miña vida eran aqueles que eran galegofalantes. Estes coñecían tanto o seu galego coma o castellano que era imposto por todos os medios lúdicos (series de tv, xogos de ordenador ou de play, etcétera). Os castellanofalantes só coñecían esa lingua, a cooficial, e non podían case nin artellar palabra en galego.

Éche o que hai.

Falando do rei de Breogantia...

2009-05-06T16:43:00.003+02:00

Boas de novo, guéghel!

Lanzamos un aviso a navegantes: o vindeiro día 11 de Maio ás 18h estaremos Amra o León, Víctor Rivas i eu mesmo no salón de actos da Escola de Artes Pablo Picasso de Coruña para falar un pouco do que son os xogos de rol, d'As Crónicas, do deseño xeral do mundo de Gáidil tanto a nivel escrito coma a nivel ilustrativo e dos novos proxectos.

A quen lle interese, vémonos aló.

Por todos, para todos

2009-04-26T21:00:00.003+02:00

A finais do ano pasado levamos unha sorpresa maiúscula: había un afeccionado a Gáidil, da mesma Irmandade do World of Warcraft que Amra o León (tamén coñecido por Gerry López) que nos fixo unha proposta moi moi interesante: crear unha wiki de Gáidil. Jab Korr é o responsable e o administrador desta idea.

Por suposto lle dimos luz verde ao proxecto, visto que pode ser unha maneira interesante de aportar máis datos sobre o Mundo de Gáidil, a Gael-leach, os diferentes seres da Luz e do Sidh...
Neste lugar de encontro poderemos atopar castros novos, novas castes, armas diferentes e moitas outras cousas, e todo o que se queira. Pola nosa parte tentaremos aportar moito e traballar para que esta wiki medre.

Pero o que agardamos verdadeiramente é que vós mesmos ampliedes, na medida en que vos apeteza, este mundo que é Gáidil.
Como xa dixemos cando publicamos o libro, agora Gáidil é voso, e sodes vós quen lle dades vida na medida en que o xogades. Nin a Arma nin a min nos gustaron nunca as "Campañas oficiais pechadas", onde a labor dun máster imaxinativo era aplastada pola maquinaria editorial impoñendo ideas.

A dirección desta wiki é http://cronicasgaidil.wikia.com/
Agardamos que lle sexa de utilidade a todos os afeccionados.
De novo, moitas gracias a Jab pola idea e pola paciencia que tivo para levala a cabo. Agora, pola nosa parte, a traballar!

Orfos de novo

2009-04-13T19:00:00.003+02:00

Se xa o pasado anos perdiamos a Gary Gygax, o pasado día 7 de abril perdimos a Dave Arneson.

A Dave debémoslle moito todos aqueles que temos a afección non só como pasatempo, se non como medio de vida.
Foi el quen, partindo dos xogos de guerra con miniaturas, desenvolveu as primeiras aventuras de rol tal e como as entendemos agora: cada xogador, en troques de levar un exército enteiro, se encarna nun só personaxe, mentres que un árbitro encarna todo o demais que haxa no mundo. É unha mágoa todo o que ocorreu logo entre Gygax i el, malos rollos e demais. Arneson é a mente pensante, deseñadora de sistemas e xeitos de xogo que quedou na sombra, para desgracia de todos.

Dave Arneson (1/X/1947 - 7/IV/2009)

Igual que pasara cando morreu Gygax, cando Patrick me deu a nova sobre Arneson sentín pena, coma se morrera un parente lonxano ao que hai tempo non ves.
Agardo que Gary máis el se atopen no Outro Lado e poidan arranxar os seus problemas e, con sorte, o día que me toque a min pasar dese Lado ter a ocasión de botar unhas partidas con eles, xa a Blackmoor, a D&D, ou mesmo a Gáidil.

De novo por eiquí.

2009-04-02T19:04:00.003+02:00

Buf, canto tempo. Acontecementos do pasado impedíronme retomar o blog. Acontecementos do presente e o futuro obríganme a voltar. E, antes de nada, un saúdo a todos!
Anunciarvos que moita xente se está movendo por manter viva a Afección.
Ao primeiro que vou nomear é a Zónula, que está removendo Raxoi co Ensanche para poder celebrar unhas macro-xornadas galegas este verán. Tamén me contou que ten preparados uns mini-encontros de rol e simulación para este maio, así que estade atentos.
Tamén nomear aos herméticos, e sobre todo a certos membros dese colectivo, os Cabaleiros Mercenarios, que se poñen á nosa disposición para amenizar, loitar e, sobre todo, rolear!
En Artabria coméntame Nacho que a asociación Ossián prepara tamén unhas xornadas para este verán. Agardo que non se eclipsen as de Santiago e as de Ferrol. Xa ocorreu coas que montaron Mangalego na Coruña e os Tuata dé Danann en Pontevedra e pasou o que pasou: mínima convocatoria.

Por último nomear a Jab Korr, que está a traballar un montón e pouco caso lle facemos. As nosas desculpas e promesa de poñernos canto antes a traballar no seu proxecto.

Bicos e apertas, a ver se actualizo máis a miúdo!

Os Reis Magos pasaron por Gáidil

2009-01-06T12:47:00.003+01:00

E aí vos vai parte do que deixaron...

Comunión

Comunión é unha Habelencia moi especial, e un tanto distinta ao resto de Habelencias. Mediante o seu uso poderemos comunicarnos con case calquer cousa do mundo de Gáidil.

A simple vista poderíase considerar unha variación da Habilidade Entender, pero ten unha amplitude maior.

Cando mercamos esta Habelencia debemos escoller con qué elemento aprendemos a entrar en comunión: Rochas, Mar, Árbores, Aves, Ríos, Nubeiros, Choiva, ...

A mecánica de uso é semellante a unha Habilidade, así que a maioría das veces unha tirada de Comunión se pode resolver cunha tirada simple.

En certos casos especiais en que o Contacontos o considere oportuno pode esixir unha tirada de Maxia convencional.

No caso de unha tirada simple tan só o protagonista entendería ao elemento co que se comunique. En caso dunha tirada de Arcano, por cada nivel que teña na Habelencia poderá engadir a outro participante que poderá tanto entender coma falar.

Cómpre sinalar que, se o Contacontos o permite, o xogador pode preferir facer unha tirada de Arcano en troques dunha simple para engadir participantes na conversa.

Exemplo 1: Arume, unha feiticeira ártabra, ten Comunión (Mar) +3. Está cos seus amigos na Praia dos Niños, ao norte de Artabria. Tenta falar alí cos mares que forman as Pradarías de Lir, xa que están na procura dun tesouro que se perdeu nese mar. O Contacontos decide que será unha tirada simple, e pon de dificultade 9. Arume tira 2d6 máis a súa Habelencia Comunión (Mar) de +3, e obtén un total de 11: éxito. O Mar cóntalle que lembra, hai centos de invernos, a un heroe que tirou tal tesouro entre os penedos da praia... que sería mellor que lle preguntaran á Rocha Enorme que hai rompendo ondas un pouco máis alá.

Exemplo 2: Na compaña dos seus amigos, Arume vai a tentar falar con tal Rocha (ten Comunión con Rochas a +2), pero o Contacontos dille que está moi durmida. Vai ter que facer unha tirada de Arcano. Arume ten 4 de Arcano, 8 de Vontade e 6 de Saúde. O Contacontos decide que a dificultade é 10. Reparte 2 dados a Elaboración e 2 a Folgos. Fai a tirada de Elaboración e ten éxito, pero falla a de Folgos (perdendo 2 de Saúde). Logra espertar á Rocha Enorme e, gracias ao seu nivel na Habelencia, podería engadir a 2 persoas máis na conversa, que poden ser outras rochas menores que haxa por aló, ou a 2 dos seus amigos ou unha mestura.

Rituais de Comunión

Cando usamos a Habelencia de ritual vencellada á Comunión poderemos facer unha preparación previa.

Por cada hora que preparemos a Comunión poderemos descender a dificultade das tiradas en 1 (até o máximo que teñamos en Arcanismo ou Veneración).

Ademáis, poderemos facer comunións na distancia cos elementos seleccionados. Para poder facelo deberemos usar un foco especial (un espello, unha lagoa de augas calmas, lume de fogar, soños).

O emisor (quen lanza o feitizo) só poderá crear unha comunión con aqueles que se atopen a certa distancia. Para saber a qué distancia podemos facelo multiplicaremos o nivel de Comunión co de Arcanismo ou Veneración se son iguais ou menores que Ritual. Ese número será o máximo de días de camiño para unha persoa normal á que o receptor pode estar.

Exemplo: Brelio o Escuro quere entrar en Comunión con Estelios o Atlante para mandarlle unha mensaxe. Ten Comunión (Guéghel) +3, Ritual +4 e Arcanismo +5. A distancia máxima á que pode mandar a mensaxe é de 12 días de camiño, xa que aínda que ten Arcanismo +5 éste queda limitado ao seu nivel de Ritual, que é +4. Brelio atópase preso no Torreón do Baol'Engo, e pensa que Estelios se atopa en Libredón. Como Libredón está a moito menos de 12 días de camiño de tal Torreón, a mensaxe está en alcance. O Obxectivo de Brelio, polo tanto, sería toda Libredón; a mensaxe buscará a Estelios por todo o castro.

Unha vez sabido se é posible mandarlle a mensaxe (o emisor nunca o saberá con exactitude, a non ser que teña certeza absoluta de que o receptor esté nun sitio), o emisor fará unha tirada de Arcano á cal o Contacontos lle imporá unha dificultade dependendo da distancia, a situación de emisor e receptor e os lugares onde se atopen. Se ten éxito, o emisor poderá lanzar unha mensaxe cunha lonxitude máxima en palabras igual á diferencia entre a dificultade e a súa tirada de Elaboración, cun mínimo de 1.

Exemplo: Brelio ten unha dificultade para mandar a mensaxe a Estelios de 12, e obtén en elaboración un 18: poderá mandar unha mensaxe de 6 palabras.

Agardamos vos agrade. Felices Reis a todos!

Cambio de número

2008-12-31T21:24:00.002+01:00

Acaba 2008, un ano en xeral malo para cousas importantes, e bo para outras importantísimas.
Valéume para decatarme de moitas cousas, sobre todo con respecto a algunha xente que me rodeaba (para ben e para mal).
Una ano con perdas moi importantes e gañancias que a primeira vista poden parecer pequenas, pero son inversións na vida.
Con todo o que pasou o 2008, para o 2009 pido claridade de visión e de entendemento, recibir do que dás e que os deuses provean.

Unha aperta a todos, pasade boa noite e que o 2009 vos traia do que dades.

EnRÓLate 2008

2008-12-09T18:11:00.006+01:00

Este sábado día 6 foron as EnRÓLate 2008 en Goián, organizadas pola A.C. Alifáfaro. Convidáronnos tanto a Amra coma a min, pero o pobre cimmerio fallou a Tirada de Salvación contra Gripe e ao final acudín eu na compaña de Jan de Delft.

Chegamos de primeiros e fumos recibidos por Nerea, presidenta da Asociación. Tiñan alí montado un stand con todo o seu material, dende xogos de rol de Vampiro, Cthulhu, Alatriste ou os Esoterroristas ate xogos de taboleiros e cartas (Catán, Risk, Heroclix...).
A media mañán os vintetantos que alí estabamos comezamos unha mesa redonda centrada nas afeccións que nos unen: rol, wargames, xogos de taboleiro, cartas, ... Unha conversa moi distinta á que mantivemos cos amigos de Mangalego: en Goián case todos superabamos a trintena, e iso nótase nas conversas. Non por ser mellores ou peores, só por seren distintas.
Falamos un pouco de todo durante un moi bo rato. Sacamos conclusións (alomenos eu) moi interesantes sobre a situación da afección en xeral, e da xente dispar que podemos atopar dentro dela. O delas, mellor falado. Preguntándonos por que o rol perde adeptos frente ao xogos de taboleiro ou as cartas. Cecais pola falta de tempo para embarcarse nunha campaña, mentres que unha partida de Juego de Tronos ou Arkham Horror puntual é perfectamente desfrutable. O nivel de compromiso dun xogador de rol debe ser maior, xa que debe buscar tempo e, sobre todo, ganas. Xogar sen ganas a Warhammer Fantasía pode, como moito, levarnos á derrota. Xogar sen ganas a rol é demoledor para un grupo de xogo. E, á parte de tempo e ganas, hai que buscar á xente axeitada, xa que non todo o mundo vale para isto, ou non con todo o mundo queres compartir esa experiencia: non son o primeiro contacontos que prescinde de xogadores para as miñas partidas por non poder soportalos como persoa.
En definitiva: unha charla moi boa.

Despois dunha comida estupenda no Novo Arroio pasamos ás actividades da tarde: pintado de figuras coa Asociación de Modelismo Celta, Warhammer Fantasía coa Asociación Cultural Mixtura, Heroclix, Bloodbowl, Zombies!!!, Gran Dalmuti, Twister (si, si: Twister!) e outros, cuns trinta afeccionados desfrutando destes Encontros.
Wargameros xogando ao Twister: vivir para ver!

Pintado de Figuras

Ao final Jan máis eu marchamos a iso das dez da noite, e aínda quedaba xente xogando na Wii.

Unha mesa redonda xenial, un xantar opíparo e unha tarde de xogos e charla en excelente compaña. Moitas gracias a Nerea por convidarnos, e a Jesús, Conchi, Raúl, Pablo, Tito, Braulio, Miguel e a todos os demais por estar aí.

Cómics, Tebeos, Banda Deseñada

2008-12-01T20:34:00.003+01:00

Os cómics foron para nós dende sempre fonte de inspiración. As historias e as imaxes poden achegar ao noso maxín contos perfectos para calquer xogo de rol. Neste caso para Gáidil.

Pero é curioso canto é un xogo de rol o que inspira. Hai moitos casos, con mellor ou menor éxito. No noso caso estamos presentes na bibliografía dun, para nós, estupendo tebeo: Historias de Galiza.

Xa hai dous tomos, e os dous moi entretidos... moi recomendables e moi aleccionadores.

Por outra banda (deseñada), chégame ao meu email privado (encabezado cun "Estimado Amigo") unha citación para a presentación doutro cómic de tipo castrexo-fantástico o sábado 6 de decembro: Gallaecia, de Miguel Ángel Vigo e Iván Rodríguez. Unha mágoa non poder acudir por mor da cita cos amigos de Alifáfaro. É unha lata que tantas cousas coincidan e non poder acudir a todo!
Gústanos apoiar este tipo de iniciativas, xa que nós mesmos con Gáidil vímonos moi apoiados por todo o mundo, tanto en foros coma no blogomillo. Home, houbo xente que considerou informar da nosa propia presentación do xogo como spam publicitario, pero foron os menos e ben se sabe que non todo o mundo ten os puntos suficientes como para ser pejota.

En fin... Eiquí estamos, apoiando a Miguel e a Iván nesta andaina e agardando poder inspirarnos na súa obra para desfrutar nos nosos propios mundo imaxinarios. Sorte!

Habelencias I: Convocar

2008-11-30T20:35:00.005+01:00

Imos comezar unha serie de comentarios/aclaracións/addendas/"o que sexa" sobre as Habelencias d'As Crónicas de Gáidil.
Neste primeiro capítulo pasaremos a comentar a Habelencia de Convocar.
Convocar é unha Habelencia moi socorrida, e das máis útiles para o novato. Ten un poder devastador dende os niveles máis baixos, podendo facer moito dano. Isto, claro está, se só lle sacamos partido por ese lado. Convocar dá para moito máis.

O uso de Convocar é ben sinxelo: Tirada de Elaboración e de Folgos contra unha dificultade imposta polo Contacontos e, se temos éxito na Elaboración, o poder liberado dependerá do nivel que teñamos na Habelencia. Imaxinemos que Ghénzu o feiticeiro ten Convocar (Lume) +3. Se ten éxito na tirada de Elaboración poderá convocar unha laparada de lume que chegue a facer até 3d6 de dano. Letal para alguén pouco protexido.
Neste caso, o Lume pode ser substituído por Lóstregos ou mesmo Dagas, por exemplo. Si, si: Dagas. Un asasino pode ter a Habelencia Convocar (Dagas) +4, e (mesmo desarmado) fará un ataque coma se dun mago se tratase e tirará 4d6 de dano se ten éxito. Esas dagas, obviamente, son máxicas e desaparecerán inmediatamente despois de impactar.
Convocar Lume, Vento ou Auga pode ter diversos usos, non só ofensivos. Amra ten na súa actual Lenda de Gáidil un feiticeiro que sabe Convocar (Vento). Raras veces o usa para atacar, e ao que se adica é a establecer un perímetro protector contra frechas e ataques dese estilo, para cubrir aos seus compañeiros na batalla, aumentando a súa Defensa.
Pero Vento pode ser usado para empurrar dunha dorna que teña velas, ou para apagar un lume, ou mesmo para facer funcionar un muíño.
Un protagonista con Convocar (Xeo) podería non só facer dano a un inimigo, senón tamén crear unha película de xeo no chan que derrube aos inimigos: en troques de dano pode establecer a dificultade dunha tirada de Corpo ou Pinchacarneiros para non caer e ser derrubados, perdendo dados de Loita ou Arcano para poder poñernos de pé.
Do mesmo xeito, podemos falar de Ulin, o temible fomorián ao servizo de si mesmo que sabe Convocar (Escuridade) +5. Como vemos é un poder que non pode ser usado ofensivamente. Ulin utiliza esta Habelencia para non ser detectado. En troques de tirar 5d6 de dano, Ulin é quen de aumentar calquer intento de ser detectado por gardas, sentinelas ou vixías en 5d6. O mesmo ocorrería tendo Convocar (Brétema). É dicir, se na nosa tirada de agocharse sacamos un total de 13, e na de Convocar Escuridade sacamos un 15, mentres dure a Escuridade un garda deberá sacar un 29 coma mínimo para detectarnos. A non ser, claro, que ese garda saiba Convocar (Luz) e contrarreste os efectos da Escuridade.

Podería ter eu Convocar (Abellas) +4? Pois si. Obviamente non tería nada que ver coa Habelencia de Chamada, pois esas abellas convocadas só valerían para estorbar a un inimigo mancándoo e non estarían ao noso servizo como un animal Chamado. Pero poderían ser convocados, por que non?

Vemos así que Convocar ten moitos usos posibles e que, ás veces, elexir un método non ofensivo pode resultar máis completo e divertido en xeral para un feiticeiro ou para un aimirguín de Gáidil.

Experiencia

2008-11-30T20:22:00.004+01:00

Toda unha experiencia compartir mesa redonda cos mozos de Frontier, o novo clube de rol formado en Coruña da man da xente da asociación Mangalego. Deunos para falar longo e tendido sobre Gáidil, pero sobre todo da situación do rol actual, de xogos novos e de xogos vellos (e si, por veces sentinme moi vello).
De novo contento de ver que hai xente que está aí traballando en serio. A semana que vén, vémonos en Goián cos compañeiros de Alifáfaro.

Citas para esta fin de semana do 29 e 30

2008-11-24T21:14:00.007+01:00

Por un lado os Tuata dé Danann de Pontevedra contan coas súas Gorsedd do 2008. Teñen todo o horario pendurado no seu blog, e chamounos a atención que nos torneos de rol de mesa seica van xogar ás Crónicas de Gáidil. Agradecidos polo cumprimento. Que se xogue o noso xogo en tan insignes Encontros é toda unha honra: graciñas!
Nós pola nosa banda xa tiñamos dende hai tempo apalabrada a nosa presencia en Coruña coa xente de Mangalego, para unha cantas partidas e unha pequena mesa redonda.

É unha mágoa que estas cousas coincidan no tempo. É un dos problemas que vexo neste mundillo: a falta de comunicación entre clubes, asociacións ou afeccionados (ou directamente a incomunicación).
Nalgúns casos o entendo (hai grupos de xogadores que nin se aturan nin teñen motivos para facelo por problemas persoais), pero noutros vexo que é talvez porque simplemente se ignora a existencia dalgunhas asociacións ou clubes.
Por exemplo, descoñezo a existencia de xente que xogue a rol de xeito organizado en Lugo ou Ourense. Por isto, si eu montase uns Encontros de rol poderían perfectamente coincidir con outros que se fagan noutros lugares, e non por facer "contraprogramación", senon porque non hai unha rede social (antes era Galicia Rol, agora desaparecida) que aglutine e informe a todo o mundo.

Non quero imaxinar o que podería ser que todas as asociacións e clubes de xogadores de rol e miniaturas formasen unha especie de federación e que, á parte de organizar eventos pola súa conta, de cando en vez se unisen para montar algo organizado a grande escala, xa fosen macro batallas de Warhammer 40k ou partidas de Rol en Vivo masivas alén de Irmandiños. E xa nin imaxinar podo o que sería que grupos independentes coma os que coñezo por Compostela, Ferrol ou o meu propio Clube de Té se adherisen a tales actividades a nivel galego.

Algo digno de ver...

Puntos de Vista

2008-11-15T14:41:00.011+01:00

Guillermo del Toro paréceme un contacontos de moi boa calidade. Pódeche gustar máis ou menos, pero o seu acerto, por exemplo, en usar "xente disfrazada" para facer o papel de personaxes ou de monstros en troques do lucasiano vicio de facer por ordenador todo o que non sexa humano é un acerto. Gústame sentir que podes tocar ao Fauno, ou a Hellboy, ou a Abe Sapien, e que non só son bits na pantalla. Para isto Jim Henson era un deus na terra.

Volvendo ao tema, vexo en personaxes como Nuada un exemplo físico do que pode ser un fomorián.

Claro está, debería ser azul, pero o seu xeito de moverse, de loitar e mesmo nalgunha ocasións de vestir fan que me veñan os fomori sempre á cabeza.
Cómpre sinalar que o Nuada mitolóxico pouco ten que ver o de Del Toro, pero segue sendo un personaxe do que se poden sacar ideas.

Outro exemplo é o Fauno, que a min me lembra moito a cómo poderían ser os Oisín de Cernunnos.

Gústame moito o aspecto xeral que ten. Hainos de moitos tipos, coma os Cons de Lir, que adoptan a forma de animais mariños. Tamén os hai que adoptan forma de paxaro.
Esta é a versión de Rivas dun Osián-cervo.Para as pantallas tamén faremos unha revisión dos oisín, profesión que parece que gustou bastante e que merece unhas cantas liñas para que teñan un trasfondo amplo como se merecen.

Avances

2008-11-11T20:13:00.003+01:00

Esta fin de semana Amra máis eu estivemos facendo moitos avances para o vindeiro suplemento d'As Crónicas de Gáidil.

Xa temos unha especie de "mapa conceptual" do que queremos presentar, e entre iso están as razas de xogo. Neste caso queremos aportar datos sobre cultura, sociedade, castes e xeito de xogar.

Sociedade, cultura e estilo de vida en xeral para o trasfondo. Castes para completar a creación de Protagonistas e poder levar as mesmas razas, pero de xeitos diferentes (igual que levar un guéghal, que é moi distinto ser trasanco que leuno, por exemplo).

Xeito de xogar, pois porque nalgúns casos vimos que facía moita falla. Hai xente que ve un tourishome e pensa que é un minotauro. Hai outros que ven un loio e ven un kender. Nada máis lonxe da realidade. Os loios e tourishomes teñen unha entidade propia e non están baseados en nada diso. Queremos aportar un enfoque claro sobre estas razas e outras, para que quede constancia do noso punto de vista. Obviamente logo cada un xoga como quere (ou lle deixan). Pero ver partidas onde tourishomes renegan das súas porras cerimoniais para levar espadóns e coirazas fai que perdamos un pouco a fé. É como ver a unha horda de ninjas cargando con claymores escocesas "porque fan máis dano". Pérdese o toque cultural, etnolóxico e ancestral, que para min é o que lle dá moita coherencia a un mundo de xogo. E si hai coherencia no mundo de xogo podemos comezar a crer que estamos aló vivindo aventuras, xa non nunha mesa con catro ou cinco amigos, se non defendendo os muros de Lug, ou cabalgando as ondas das Pradarías de Lir, ou atravesando o Aranguelo do Mundo.

Temos preparado trasfondo novo para os Tourishomes, os Loios, os Saefes, os Mouros e nos gustaría aportar algo dos Fomoriáns.

Se alguén ten algunha petición especial, somos todo orellas!

PS: Engado o enlace ao clube de rol compostelán Gygax á lista de clubes en activo dos que teño constancia. Se hai máis, avisade, que dende eiquí facemos promoción.

Vida e Morte

2008-11-06T10:50:00.005+01:00

Está ben o asociacionismo. Axuda a coñecer xente e a abrirse de mente coñecendo novas ideas, posturas e puntos de vista.
En vindeiras datas estaremos convidados pola Asociación Cultural Mangalego (tamén teñen Foro) para visitar o seu lugar de reunión e botar unhas partidiñas con eles a rol. Tamén nos convidan os compañeiros de Alifáfaro, un colectivo que, á parte de rol, fan películas!
Tamén queren de nós algo moi difícil, axudar na organización dunhas actividades en Cuntis (onde está o magnífico casto de Castrolandín) co xogo de Gáidil de fondo para dar a coñecer a cultura castrexa aos rapaces daló. Pensamos en algo como Irmandiños, pero dividido por dez ou por vinte, claro, e sobre todo coa rapazada de Cuntis como protagonistas. Debido ao clima supoño que é algo que haberá que deixar para primavera... igual para mediados de Maio?

Tamén atopamos navegando en barcos longos pola rede ao Colectivo Lúdico Hermes, que lendo o seu foro vemos que pode recolle-lo testemuño que Galicia Rol deixou no ar. Sempre é bo que xurdan estas iniciativas... e unha pena que outras esmorezan.

En fin, esta fin de semana organizarémo-lo índice das Pantallas (Solaina do Contacontos? Abeiro? Linde?) e o material que vai e que non vai, con intención tamén de colgar no grupo yahoo material que vale, pero que igual non entra nas pantallas.

Un saúdo dende Libredón.

PS: Morreu Michael Crichton. Non estaba dacordo con certas ideas súas, nin me gustaban moitos dos seus libros. Aínda así, "Devoradores de Cadáveres" e, sobor de todo a súa adaptación ao cinema, "The 13th Warrior", inspiraron tamén a estes humildes autores a escribir grandes aventuras, xa en Gáidil, xa noutros mundos. Sit tibi terra levis.

Samaín

2008-10-31T21:36:00.002+01:00

Hoxe hai un ano puidemos ver os primeiros exemplares de As Crónicas de Gáidil nas librarías. Foi un día máxico e unha noite máxica.

En Gáidil o Samaín é un día temible: o Sidh Inframundo ábrese e a escuridade asulaga o mundo durante varias noites. Os Sidhe lanzan ataques contra as vilas dos guéghel, aproveitando que Lugh (o Sol) durme. Cando pasa o Samaín, comeza un ano novo en Gáidil.

Parece que nós levamos un tempo asulagados tamén por esta escuridade, facendo outras cousas e tentando manter a flote outros proxectos, xa de rol, xa de outros tipos de ocio, xa vitais. Neste ano houbo cousas que saíron a dereitas, pero tamén reveses que impediron que tivesemos o blogue e a lista de correo tan activa coma quixeramos. A verdade é que tivemos isto moi parado.
Estivemos xuntando moito material (en exceso, tal vez), pero hai que ordealo e probalo nese campo de batalla que son as probas de xogo ou "play testings". Tentaremos ter todo para antes do nadal, para poder enviarllo á editorial e que Víctor Rivas poida comezar os deseños cos que xa estivemos soñando Amra máis eu.

Unha boa nova que acabo de coñecer é que, aparte de a Lugh, a partires dagora teremos do noso lado tamén a Odín: alédome, Amra!

Clube de Rol en Compostela

2008-10-01T18:23:00.003+02:00

Seica o vindeiro 4 de Outubro (este sábado) ponse en marcha o clube de rol do Ensanche compostelano. Haberá un acto de presentación a partires das 17h no que, entre refrixerios de benvida e entrega de carnés por parte do concelleiro, visionarase o Episodio IV de Star Wars.

Mágoa de non poder asistir por mor do vodorrio de Lorena, en Narón.

De tódolos xeitos hei estar ao tanto do que se faga neste clube. Polo dagora vexo que van ter varios torneos de Wargames, o 11 (de Warhammer Fantasy) e o 25 de Outubro (de Infinity). Agardo que tamén se vexan pronto actividades de rol e de rol en vivo.

E agardo que este clube funcione e que teña cabida e diversión para todos.

Irmandiños 2008

2008-08-11T12:22:00.000+02:00

IRMANDIÑOS: A REVOLTA

3ª EDICIÓN

XOGO DE ROL EN VIVO

(Record Guinness 2007)

Castelo de Monterrei

Do 26 ao 28 de setembro de 2008

Inscricións do 18 de agosto ao 18 de setembro nos teléfonos:

981 545 937, 981 545 702 ou 981 544 869

Organiza: XUNTA DE GALICIA (Vicepresidencia) + 13NEGATIVO

Prezo: 30 € (22,5 € presentando o carné xove ou o carné mais)

Nº de prazas: 500

Podedes atopar fotos, vídeos e toda a información sobre a actividade na páxina web oficial do evento:

www.irmandinhos.com

Vrao

2008-07-09T21:09:00.004+02:00

Ben, xente. Agora que temos máis tempo (a fin de curso de este ano foi levadeira anque traballosa) procederemos a darlle algo de caña ao blog... algunha nova raza, novas axudas de xogo, ideas... avances das Pantallas. Un pouco de todo.

Contentos quedamos despois da presentación do clube de rol do Ensanche, en Compostela. Alí estiven eu coma Contacontos no xogo de rol de creación propia "Como a Vida Mesma RPG", con 5 fermosas damas coma xogadoras de excepción na partida para nais e pais. Un atraco a un banco que remata sendo unha fuxida a fume de carozo dunha cidade en plena invasión zombie foi un bo xeito de presentar o que é un xogo de rol. A verdade foi moi, moi divertido. Sorprendeume gratamente ver cómo xente que nunca tivera contacto co rol tiña mellores ideas e máis capacidade de interpretación que moitos que levan anos xogando. Unha desternillante lección de rol.

Estou seguindo un pouco a evolución deste clube aberto a todos, gratuíto e no que espero que non haxa os mamoneos que había no clube que estaba antes. A verdade, agardo que vaia para adiante.
Durante o nadal do 2006-2007 dirixín con Curudae dúas sesións de rol en vivo do que debería ter sido unha Crónica de Vampiro: Compostela Nocturna dunhas 8-10 sesións. Falando o outro día con Phoennyx e con Darkdino disque a xente quedou contenta pero insatisfeita porque tiven que cortala e non se continuou.

Se todo vai ben co do novo clube cecáis volte a retomala ou empezar unha nova.

Aviso

2008-06-24T20:30:00.003+02:00

O día 28 de xuño estaremos en Compostela, no local sociocultural do Ensanche e tamén na Praza Roxa para apoiar ao novo clube de rol que xorde nesta cidade.

Máis información no enlace da tenda compostelana Zónula Catro.

Remarco:

Se o tempo o permite se porán unhas mesas na Praza Roxa onde se celebrarán exhibicións de xogos de estratexia, obradoiro de pintado de miniaturas e escenografía así como exposición de escenografías e miniaturas pintadas.

Ao mesmo tempo no Centro, se celebrará a I XORNADA DE ROL PARA PAIS. Trae ao teu pai ou nai (ou aos dous) para que aprendan en persona o que realmente é o rol, alí estaremos para responder a tódalas súas dúbidas sobre este xogo e amosarémoslle en persona como é unha partida.

Apertas dende Libredón.

Protagonistas Notorios: Os Mil

2008-06-08T12:00:00.000+02:00

Se un grupo específico de individuos de Gáidil destaca porriba de calquer Irmandade, Caste ou mesmo Raza son os Milesios.

Os Milesios proveñen dun momento crítico na historia de Gáidil: a Loita entre Irmáns que tivo lugar no Tempo do Verán.

Despois da batalla de Guineach Cromleach os mil que sobreviviron e cuxas almas nunca entraron na Urna de Almas da Dana decatáronse de que tras cada volta á vida (lembremos que os guéghel cren na reencarnación) eran quen de reter os seus recordos, non coma o resto dos guéghel que só ven pequenas faíscas do seu pasado en soños ou momentáneas abstraccións mentais.

Estes mil pasaron a ser coñecidos, tanto por seren mil coma por seren descendentes de Golamh Milidh, os Milesios. Son xentes extraordinarias, capaces de grandes fazañas. Dentro da súa memoria están as vidas que tiveron dende a súa morte despois da Guineach Cromleach até o día de hoxe. Centos de vidas cheas de recordos e cheas de ledicia ou pesar. Lembran mil amores, mil pais, mil irmáns, mil fillos, mil desenganos, mil batallas e mil mortes.

A capacidade de Lembrar dos Milesios é a súa mellor arma, xa que lles permite tirar de recordos para ter case calquer Habilidade. Pero tamén é a súa debilidade, xa porque pode haber moitos recordos amargos, xa porque a Dana os busca para exterminalos. Non hai peor inimigo que aquel que lembra todo, porque che impide cambiar o pasado e amoldalo ao teu xeito. É por isto que os Milesios nunca revelarán a súa condición, pois os axentes da Dana teñen centos de apariencias.

Entre eles non hai rangos nin servilismos, pero entre os mil están divididos en dez centos. Cada cento deles está liderado por un xefe de grandes heroes. Para apoiar a estes dez, cada cento está dividido noutros dez grupos de dez, liderados por un grande heroe. Así, hai dez que teñen ao seu cargo a outros dez que supervisan a outros dez. Non se dan ordes nin se reciben. Están todos ao mesmo nivel, e esta división serve só para ter un número de encargados que teñen a tarefa de xuntar a cantos se poida en momentos de extrema necesidade. Os 10 xefes de grandes heroes se recoñecen porque son os que desmontaron a gaita de Meic Nally e cada un sabe a localización dunha das pezas. Este recordo é o único que nunca puideron reter na memoria por moitas vidas, así que os custodios, para asegurarse, deben pasar este coñecemento a outro Milesio antes de morrer, para que nunca se perda. Deste xeito, o título de Xefe de Grandes Heroes dos Milesios vai rotando duns a outros. Disque a Dana foi capaz de eliminar a varios deles durante o terrible Inverno dos Lobos. Se o conseguíu (e con iso a imposibilidade de reunir de novo a Gaita Sobrenatural) é un misterio.

A nivel de xogo un Milesio pode ter a súa capacidade de Lembrar a calqueira nivel. Un nivel baixo (+1 ou +2) pode indicar que nesta reencarnación o espírito do Milesio está latente (quizáis porque a vida anterior foi moi intensa e precisa descansar un tempo), mentres que un nivel alto (+4 ou +5) pode indicar que o Milesio está esperto e á espera para entrar en acción contra a Dana.
Un Milesio debería ter un nivel alto en varias tomas de Mundo de Gáidil, Lendas, Tradición e seguramente un bo nivel en Mundo do Sidhe, amais de habilidades e habelencias de combate (Espada de Anteas, Arcos, Convocar Lume, etcétera) más que nada por aquilo de que morrer segue doendo e aínda que xa morreron moitas veces non teñen moitas ganas de facelo de novo. Seguramente terán tamén varias habilidades artísticas nas que serán moi bos (noutras vidas cecáis fosen grandes artesáns) e tamén habilidades para pasar desapercibido coma Asexar.

Os Milesios deberían ser protagonistas pouco comúns, e xogar un deles debería ser algo diferente e especial. Coma Secundarios que axudan aos protagonistas non teñen prezo, xa que os seus coñecementos acumulados os fan fontes de información moi valiosas. Ter un Contacto Milesio debería ser algo moi complexo de acadar se non es ti mesmo un deles, pero temén debería permitir acceso a moitas historias e lendas.

Eventos e organismos

2008-05-28T22:23:00.003+02:00

Conta Andrés dende a tenda especializada Zónula Catro de Compostela que o vindeiro 14 de xuño (sábado) haberá uns encontros de rol e simulación que servirán coma presentación para un novo clube de rol en Compostela. Avance de información eiquí.

Este tipo de iniciativas sempre están ben. Fomentar o ocio e normalizalo dentro da sociedade é algo que, a título persoal, paréceme importantísimo.
Un clube pode servir para dar a coñecer a afección e tamén para iniciar ou dar cabida a aqueles que, por motivos de cambio de residencia ou de busca de algo mellor, pretendan atopar grupos novos de xogo.
Eu sei o difícil que é sacar algo deste estilo adiante, así que lles desexo moito ánimo aos valentes que emprendan tamaña obra con este novo clube: Aurë Entuluva!

De novo, hoxe non o celebro.

2008-05-25T13:04:00.003+02:00

Como xa comentara o ano pasado, o 25 de Maio é celebrado por algúns coma o día o orgullo friki. Eu non o celebro, porque nin o termo me gusta, nin me define, nin me parece axeitado.
Por regla xeral non me gusta que alguén se me presente como "ola, son Pepito e son friki". Ou peor, que alguén che veña con que é "máis friki ca Pepito", coma se un termo tan indefinido puidera concretarse en cantidades.
Gústame a literatura fantástica, dende Tolkien a Martin pasando por Howard. A de terror, dende Poe a Lovecraft pasando por King ou Matheson. O cinema de mil estilos, os cómics, as series de televisión canto máis raras mellor. Xogo a rol, a xogos de taboleiro e a xogos de ordenador.

Pero non, non son un friki.

Estandarización, Clonación e dadas de baixa (II)

2008-05-07T21:14:00.002+02:00

Gáidil é un xogo completo en canto a Ambientación e Sistema de Xogo. Pero non podemos dicir menos das versións D20 de xogos como Conan RPG, Cthulhu ou Star Wars, ou mesmo Fading Suns.

Por que? Pois porque estes xogos teñen sistemas D20, pero tan persoalizados que lles quedan a estas ambientacións como luvas. Sobre todo o de Conan e o de Star Wars, xogos que tiñan as súas versións GURPS e D6 respectivamente, moi malas segundo moitos. A adaptación a D20 logrou que moita xente aceptase de novo estas ambientacións con gusto e moitas ganas.

Baixo esta premisa (de que o sistema D20 está ben, pero pódese mellorar; e que é un sistema o suficientemente popular como para que á xente lle guste xogar a D20 exclusivamente en diferentes ambientes) Amra o León, cun pouco de axuda pola miña parte, está a desenvolver un sistema D20 para un xogo de rol futurista baseado en todo o que nos gusta da literatura, cinema, series, videoxogos e ilustración sobre temática futurista. É o proxecto no que levamos máis tempo traballando (sobre todo Amra), e o primeiro no que nos vimos traballando man a man.

Que vantaxes terá se algún día o publicamos? Que será D20, cousa que a moitos lles atrae, sobre todo cando é un D20 que aporta algo novo, cousa que está sendo a pedra angular deste xogo: un sistema xenérico, pero á vez coas suficientes particulariedades como para que sexa xenuino.

Por que queremos que se distinga do resto? Pois pola mesma razón pola cal nos negamos a poñerlle un sistema D20 a Gáidil. Houbo que nos tentou co asunto, pero a nosa teima era que fose 100% orixinal en todos os aspectos. Obviamente a estas alturas do partido é case que imposible. Tentar aportar orixinalidade ao mundo é das tarefas máis arriscadas que hai, pero eu penso que con Gáidil non nos foi mal de todo, gracias a toda a afección que nos apoia.

Sacar hoxe por hoxe un manual para unha ambientación D20 xenérica é case como clonar. Ou aportas algo novo nesa ambientación ao sistema de xogo (como fai Midnight, por exemplo) ou para min quedas limitado e repetindo máis do mesmo.

Estandarización, Clonación e dadas de baixa (I)

2008-05-03T15:03:00.011+02:00

Está a piques de saír a tan agardada por moitos cuarta edición do mundialmente famoso Dungeons and Dragons (D&D), xogo insignia e baluarte do rol. Con el comezou todo. E con todo me refiro á comercialización do produto, a parte que menos me interesa do rol.

D&D na súa terceira edición puxo enriba da mesa o sistema d20, un sistema aberto que, en teoría, estandarizaría o que era o rol.

Os xogos de rol defínense en dous aspectos clave dende o meu punto de vista: ambientación e sistema. A ambientación vén sendo o entorno onde se mergullan os xogadores e o contacontos. Moitas veces podemos definila en poucas verbas. Así, o D&D básico (é dicir, o que se nos plantexa moi por enriba nos manuais de Xogador e Máster, que ten por nome Greyhawk) tería unha ambientación de Alta Fantasía. A Chamada de Cthulhu sería terror pulp, como as obras de Lovecraft, Ambrose Bierce, Robert Bloch, etc. Traveller tería unha ambientación de Hard SciFi, é dicir, futurista pero con toques moi realistas... un xogo no futuro, pero un futuro probable.

Por outra banda, o sistema representa o xeito en que os xogadores e o contacontos poden interactuar coa ambientación. Si eu como xogador estou representanto o rol dun arqueiro nunha ambientación parecida á de Willow, teño que saber qué teño que facer para colocar unha frecha no arco, apuntar a un dos secuaces de Bavmorda e plantarlle esa frecha no entrecello. Normalmente todo se resolve tirando dados de diferentes formas poliédricas. En Gáidil, por exemplo, só se usan dados de 6 caras (cubos, chamados "d6"), pero Cthulhu ou D&D teñen dados dende 4 caras até 20.

Así, o sistema de xogo é só un medio para que as accións que levan a cabo os protagonistas e os secundarios dun conto dunha partida de rol queden plasmadas na ambientación: se o arqueiro de antes ten como habilidade en Arcos un +5, e ten que obter un resultado de 17 en total despois de tirar 1 dado de 20 caras, queda claro que no dado ten que sacar polo menos un 12 ou máis. Se casa menos, falla. Se saca 12 ou máis, impacta.

Noutro xogo ese +5 pode ser simplemente un 60% de probabilidade. Tiramos dús veces 1 dado de 10 caras, a primeira vez para unidades e a segunda para centeas. Obtemos un 3 e un 5, o que dá un 53: coma é menos que 60, acertamos.

Noutro xogo ese +5 segue sendo un +5, pero teño que repartir 4 dados de Loita para o ataque. Meto 3 dados en atacar ao branco e o que me queda o reservo para defenderme por se ese maldito sobrevive. Tiro 3 dados de 6 caras e sumo 5 ao resultado. Se saco máis de 14, impacto.
E un enorme etcétera. Como vemos, unha mesma ambientación pode ter mil sistema diferentes...

O sistema D20 é un sistema, no seu nivel base, OGL. Isto quere dicir que calquera pode facer un xogo neste sistema. Tan só tería que inventar ou adaptar unha ambientación, que o sistema xa estaría feito.

Deste xeito, temos o D20 Moderno, un sistema válido para xogar partidas en calquer ambientación actual (dende Bourne até Reservoir Dogs, pasando por American History "X"), un D20 Futuro, para partidas galácticas ou cyberpunks; un Cthulhu D20, para xogar á Chamada de Cthulhu con este sistema, etc.

A estandarización dos sistema de xogo é algo que está a ocorrer. O efecto é como se en todos os deportes o obxectivo fose "pasar un balón a través dunha liña determinada nun campo de xogo", e a isto lle engadimos diferentes reglas optativas e ambientacións para obter o rugby, o fútbol, o fútbol americano, o waterpolo... etcétera.

O problema é cando chegamos ao baloncesto. Parece que ese sistema de pasar o balón por unha liña non se axeita. Pero aínda así unha compañía con moitos cartos saca o "Baloncesto D20". É igual, pero os aros están pintados no chan e hai que levar alí o balón. A moitos lles convence, a outros non. E logo ben o Golf D20, o Judo D20, o Brilé D20 e a Estornela D20. E, de novo, a moitos lles convence, a outros non. O mercado é o que ten.

Para min os sistemas de xogo van da man das ambientacións. É como o aspecto físico dunha persoa (ambientación) e a súa personalidade (sistema de xogo). Cando atopas un enorme grupo de persoas que son todas guapísimas e esculturais, pero que a nivel persoal son iguais, algo cheira a can.

Nin qué decir ten que para min o D2o paréceme un grandísimo sistema, moi completo e doado de asimilar e de xogar, ao que se lle poden engadir mil reglas optativas sen desequilibrar en absoluto o xogo. Pero sempre seguirei preferindo a Cthulhu co sistema Chaosium ou a Star Wars co sistema d6.

Polo tanto, nunca estarei a favor da estandarización dos xogos de rol. Si da "sinxelización" e a aproximación ao público. Como a xente, os xogos de rol deben ter o seu carácter e a súa personalidade e, o máis importante, deben xerar curiosidade, aportar ideas e ter xogabilidade. Se isto implica un único sistema de xogo para gobernalos a todos, mal vamos. Penso eu.

Alén das Pradarías de Lir

2008-05-01T11:07:00.005+02:00

Unha Terra, un Povo e unha Fala. O de Galicia, o máis caro de todos.

Abraiante s. Preciosos.

Chairde

2008-04-20T16:28:00.008+02:00

Porque son o máis importante cando son verdadeiros, aos amigos hai que mantelos e querelos. Temos entre eles novas adquisicións (chegados o 17 de Abril) e outros que veñen a compartir inquedanzas e afeccións de cando en vez ou que veñen de acelerar partículas noutros países. Pero todos son benvidos.

Moitas ideas, pouco tempo

2008-03-31T10:01:00.004+02:00

Durante as últimas semanas Amra máis eu estivemos bastante liados, pero puidemos quedar un par de días para traballar a reo no que será o primeiro suplemento d'As Crónicas de Gáidil.
Tentamos que este suplemento contente a todos, así que terá moito trasfondo e descrición do Mundo, así como un bo lote de novas reglas.
Percorremos a Gael-leach para describir novos castros e lugares de aventura, amais de engadir novos seres ao mundo así como ampliar a descrición doutros, coma os Tourishomes e os Piornais, ampliando e concretando tamén as listas de "A ese venlle de familia...".
En canto á Maxia, faremos unha mellora baseada nun novo aspecto máxico e espiritual do mundo: o Arrecendo. Haberá unhas 6 Habelencias novas, entre as que se contan Comunión, Vieiros ou Sintonizar.
Tamén engadiremos os Camiños, vías de especialización que os Protagonistas poden seguir para mellorar nas súas profesións.
De novo contaremos con Víctor Rivas para as ilustracións, e será el que realice o debuxo (xa lle dimos a idea e estaba encantado) para a, agardemos, espectacular ilustración das pantallas (a 4 lados).

De tódolos xeitos estanos a levar algo de tempo ter todo listo, e non podemos dar datas fixas. Pero, se nos permitides esta licenza, o bo faise agardar.

Que "ilu"!!!!

2008-03-14T15:53:00.000+01:00

Só por isto valeu a pena erguerse.

Sólidos Platónicos

2008-03-05T21:25:00.004+01:00

"O Lume está formado por tetraedros; o Aire, de octaedros; a Auga, de icosaedros; a Terra, de cubos. E como aínda é posible unha quinta forma, Deus usou ésta, o dodecaedro pentagonal, para que sirva de límite do Mundo".

Timeo de Locri

Levo tres días facendo xornadas laborais moi amplas e, a verdade, estiven bastante perdido a nivel información. E hoxe Jan de Delft, nun dos currunchos que aproveitamos para falar por teléfono entre horas, comentoume da morte de Gary Gygax.
"Quen?", diredes algúns. Pois Gary Gygax, e punto.

Foi un mazazo, como se me dixeran que morreu un antigo compañeiro do colexio ao que hai anos que non ves, pero que ás veces te atopas pensando nel. Levo 2/3 da miña vida xogando a xogos de Rol e de Estratexia, e Gary Gygax é unha pedra angular importantísima neste eido.
É considerado, xunto con Dave Arneson, o pai dos xogos de Rol.
Seica quería ser lembrado como alguén que o pasaba ben xogando e compartindo coñecemento e pasatempos con todo o mundo. Seica tiña a campaña de rol de máis longa duración da historia todavía en activo. A min tíñame cara de bonachón, e de Papá Noël algo enfermiño.
Un dos meus soños era telo diante para poder agradecerlle moitas cousas. Outro era poder compartir mesa de xogo con el. Neste mundo xa non poderá ser. Que me garde un sitio se monta partida do outro lado.

Ernest Gary Gygax, creador de xogos de rol, contacontos e xogador, Deus de varios mundos a tempo parcial (27 de xullo de 1938 - 4 de Marzo de 2008)

Non direi iso de "descanse en paz". Mellor "Que siga disfrutando dos xogos incluso do outro lado".

Política

2008-02-26T21:33:00.005+01:00

Vendo onte o debate entre os, potencialmente, candidatos máis probables para gobernar España os vindeiros catro anos volve ese movemento estrano ao meu interior, iso que sinto cando escoito aos políticos: revolto de tripas.

En Gáidil tamén hai reis corruptos, táins ladróns, xefes de caste que o que buscan é o poder e a gloria aínda que sexa falsa.

Pero tamén contamos as grandes historias onde os sucesivos Breogáns, os reis de reises, dan a vida polo seu pobo. Onde hai certos grandes señores, ou táins de pequenos castros que, polo seu valor e entrega total por uns ideais superiores, sempre a prol dunhas xentes que os buscan nos momentos de pesadume e medo, fan a entrega definitiva na procura do ben maior.

Gústame pensar que hai eses fachos que brillan incluso na maior escuridade, que guían aos pobos e que os alumiñan co seu temple. Xente que fai as cousas ben porque así deben ser feitas, alén do que poidan pensar os demais.

Supoño que por iso me gusta xogar aos xogos de rol: porque nestes mundos sacados do maxín si pode haber políticos e gobernantes coma deberían ser.

Gústanme os Nine Inch Nails e sobre todo o seu Year Zero. Hai moitas concións neste disco que me serviron de inspiración para campañas de rol e partidas puntuais.
Neste caso póñovos esta canción, Zero-Sum, que me gusta moito e resume cómo me sinto cando escoito falar aos políticos en xeral...

Zero Sum Lyrics

Claro está, xusto despois penso e como arranxalo e penso en morde-la man que me dá de comer...

Hand That Feeds (Dfa Remix) Lyrics
Un saúdo a todos e moitas felicidades a algúns!

Pantallazos

2008-02-14T14:57:00.005+01:00

E non de windows neste caso.

Onte Amra e máis eu estivemos traballando man a man para esas pantallas que estamos a deseñar. Dado que Amra se mudou hai pouco á súa Artabria natal i eu quedei no meu Libredón de sempre quedar para traballar como antes é máis complicado, pero non imposible. Traballo común en días puntuais e revisión e desenvolvemento das partes que nos tocan a nivel individual para logo pasar a postas en común.

Xa contactamos de novo co xa celebérrimo Víctor Rivas e xa está poñendo en marcha motores. Tendo en conta que ao final as Pantallas de Gáidil serán un libro que calculamos entre 60 e 80 páxinas, agardamos que vaian un bo lote de novos debuxos de Víctor. Sobre todo estamos ilusionados co debuxo que irá nas pantallas (cubrindo unha superficie total equivalente a 4 folios DIN-A 4). Amra máis eu tivemos xa varias ideas, e Víctor amosouse encantado de plasmalas coa súa Arte.

Neste primeiro suplemento engadiremos, como xa viñemos contando, reglas novas tanto de Maxia coma de Combate, con novas Habelencias, Armas e profesións. Engadiremos moitos castros e varias castes novas (recollendo as queixas dos que se sentiron excluídos no manual básico), facendo especial fincapé en razas non guéghel, en especial os Tourishomes, que contarán cunha descrición máis completa incluíndo castes, tribos e cultura.
E sobre todo ambientación e trasfondo, moitas novas partidas e ideas para aventuras e, por suposto, as pantallas de 4 lados máis chulas do mercado (Lugh mediante).

PS: Temos que concretalo, pero en breve faremos unha pequena posta en común do que é Gáidil no local Henriqueta Outeiro, en Compostela. Osinhos, estamos á túa disposición para cando digas!

Unha aperta dende Libredón!

PS2: Non me lembrei de linkar una reflexión de Antón Reixa no El País do venres da semana pasada, no que somos citados como creación emerxente en Lingua Galega. Mil gracias!

Traballando para o inglés...

2008-01-28T20:02:00.000+01:00

Levabamos tempo sen actualizar, e neste tempo pasou moito.

O mundo quedou esnaquizado e finiquitado despois dunha apocalipse pequena, da que ao final conseguimos sobrevivir tanto Jan coma min! Unha festa moi entretida, cunha cea amenizada polo sen par Marcus, e unha excelente conversa con dous auténticos frikis: Duende e o Besbello (é dicir, o mozo da Besbella), falando de literatura de Ciencia-Ficción, Galáctica, Serenity, Asimov, Surface, Invasión...

Logo disto saímos n'A Nosa Terra, no número do 17 de xaneiro, cunha excelente reseña que fala sobre todo do xogo, fuxindo por fin da nota xa anecdótica de se-lo primeiro nesta Lingua Alta e de Reis que é o Galego (mola que me chaman Paulo, coma os nenos do cole Rianxo).

Logo aínda levamos maior sorpresa cando, no supercoñero A Retranca do mes de xaneiro atopámonos que o "Cuspidiño" deste mes é tal cual:

Hai que se fixar na pequena homenaxe que nos rinde Vítaro neste debuxo:

Polo demais dicir que as pantallas están en marcha. E concretar que ao final non serán pantallas realmente, se non case un Manual do Contacontos coas Pantallas incluidas, se todo vai ben.
Agardamos poder telas para maio, pero xa pasamos de augurar, que non é o noso.

Veña, un saúdo moi grande!

Non estamos gordos, ollo.

2008-01-04T10:44:00.000+01:00

Nin Amra nin eu.

Mañán (sábado 5 de Xaneiro) na Revista da Fin de Semana da TVG sairemos Amra o León máis eu falando d'As Crónicas de Gáidil. O programa emítese de 12:30 a 13:45, así que eu farei por verme. Pero repito: non estamos gordos, é a tele a que engorda.

A entrevista foi en Metrópolis Cómics de Ferrol, e puidemos contar con Tati, Belén, Cristóbal e Jorge como "figurantes" para unha mini-sesión de xogo (facer fichas de Protagonista, máis ben).
Foi unha entrevista curta, clara e concisa. E, a verdade, moi amena.

Agardabamos máis ansia por parte dos entrevistadores (non a houbo, gracias a Lugh) por coñecer esa falsa vertente do rol que é máis coñecida e que xente ignorante e rastreira como Isabel San Sebastián fai que sigades crendo. Esa violencia que fai que moita xente pense que os xogadores de rol sexamos asasinos en potencia, ou que por xogar a rol sexamos individuos que tenden a illarse (ten coña nunha afección na que precisas de máis xente para poder xogar, é como dicir que os que xogan ao fútbol tenden á soedade). En fin.

É o malo de moita xente, que queren xulgar sen ter coñecementos. É como crerse doutor: dóeme a barriga... serán gases; dóeme a cabeza... serán migrañas; o fillo do veciño matou á familia a katanazos... será que xogaba a rol.

Un saúdo dende Libredón.

PS: Mil parabéns neste día ao Mosqueteiro!

PS2 (Actualizado a 8/01/08): Neste link, a partires do minuto 50 nos tedes (dura pouquiño, pero toda propaganda positiva é boa).

PS3 (Actualizado ao 9/01/08): O vídeo, mercede a Marcus.es.

5 Principais "ques".

2007-12-31T21:13:00.000+01:00

1- Que todo vaia ben.
2- Que non falte o traballo, e que nos guste no que traballemos.
3- Que os proxectos vitais que emprendamos tiren para adiante a pesar dos obstáculos e de quen nos obstaculice.
4- Que quen teña que lembrar lembre, e quen teña que esquecer que esqueza; que lembremos a quen teñamos que lembrar e que esquezamos a quen teñamos que esquecer.
5- Que non teñamos que poñernos a pensar, parafraseando ao Guerreiro Número 13, en oracións coma esta: "Por todo o que debimos pensar e non pensamos; por todo o que debimos dicir e non dixemos; por todo o que debimos facer e non fixemos...".

Que o 2008 vos traia moita felicidade.

O mellor de cada casa...

2007-12-17T19:34:00.000+01:00

... entre os que se contan Amra o León, o Breogán de Gáidil e, como os mellores artistas convidados do mundo, a J.R.R. Tolkien e a R.E. Howard deséxanlles a todos e todas...

FELIZ SOLSTICIO DE INVERNO!!!

PD para puristas: igual pode resultar un tanto chocante que amantes coma nós das obras desdes dous Deuses da Literatura Universal fagan isto... pois se pode tomar como escarnio. Nada máis lonxe da realidade. A razón disto é simple: se non podemos escribir coma eles, alomenos bailar xunto a eles. Vai por Vós, Mestres!!!

Inspiracións inversas

2007-12-12T17:13:00.000+01:00

Despois de facer as partidas de presentación de Gáidil en Metrópolis Comics de Ferrol o mes pasado tivemos a ocurrencia de ir tomar algo por aí para falar do evento.

Estiven bastante rato falando co Gran-Polo-Métal, e puiden coñecer os seus pareceres con respecto a moitos aspectos do xogo (sobre todo Maxia e Combate). Un deses aspectos que lle fixeron moita gracia foi a inexistencia dunha reserva de "puntos de maxia" ou "puntos de poder" coma en outros grandísimos xogos coma o Runequest ou o Rolemaster. En Gáidil tes dúas tiradas simultáneas para saber se o teu feitizo ten éxito: unha de Elaboración (na que se sabe se o efecto desexado resulta ou non) e outra de Folgos (na que, basicamente, saberemos se cansamos por lanzar o feitizo). Se fallamos esta tirada de Folgos perderemos Saúde en termos de cansazo. En resumidas contas: fallar as tiradas de Folgos fai que poidas chegar case a morrer por usa-la maxia. Quen algo quere algo lle custa.

Outro do que falamos tamén un longo rato foi dos Cazadores do Sidhe. A nosa visión dos Cazadores é moi escura, xente á que non queres perto (porque se andan perto é que hai problemas), pero que cando hai problemas os buscas por todos lados. Un pouco como Gandalf, que só chega para avisar de que se achega a Tempestade.
En fin.
O Gran-Polo-Métal vía nos Cazadores do Sidhe un tipo de personaxe con moito potencial, e que daría gusto xogar. Pero o mellor é que logo me comentou que estaba enganchado a certa saga escrita por Andrzej Sapkowski ao redor do personaxe Geralt de Rivia, unha especie de bruxo que ten por traballo ir cazando monstros e criaturas similares de aldea en aldea.
Visto o visto, e entendendo tamén aos Cazadores do Sidhe como guerreiros-bruxos (que non teñen porqué, ollo), vemos moitas similitudes entre os bruxos desta saga e os nosos mata-bechos particulares.
Pola miña parte xa me fixen cos tres primeiros libros (El Último Deseo, La Espada del Destino e La Sangre de los Elfos) e en canto poida cometarei algo máis deles. Tamén falarvos, a todos eses amantes dos xogos de ordenador, do xogo The Witcher, baseado nas aventuras de Geralt.

En canto ás partidas xogadas tanto en Metrópolis Cómics como a esas primeiras xogadas nunhas xornadas de Rol nas Catro Mesas, cando teñamos un pouco de tempo as colgaremos no grupo yahoo para desfrute de todos (ou case).

Un saúdo dende Libredón.

Nota ao pé

2007-12-12T15:22:00.000+01:00

A ver... que parece que non queremos decatarnos. Parece mentira... Canto máis tiras para un lado máis che veñen detrás a amolar. Que non... que non me apetece que veñas por aquí. Dicía a miña avoa aquilo de "Unha vella dixo a outra polo burato da porta: métete na túa vida que a miña nada che importa", i é unha verdade coma un templo. Cada un polo seu lado, e todos contentos.
Mira, pensa no tempo que aforras en non escribilo, e o tempo que me aforro eu en borrarcho porque, sinceramente, xa nin os leo. Vaite, fai favor, e non volvas.

Mira que me fastidia o pitido de oídos.

Porque tamén hai roleiras (e Gaidileiras)

2007-12-07T23:09:00.000+01:00

Adicado a todas as roleiras en activo e todas as roleiras potenciais. A todas as que o foron e a todas as que o serán, ou volverán a selo. E sobre todo á miña hot girl roleira gaidileira particular.

E esta vai sobre todo para ti, pollo (ben sabes quen digo)!

(Roubado de Marcus-punto-es)

Colaboracións

2007-12-02T21:12:00.000+01:00

Este sábado, como xa contara, Amra o León máis eu estivemos como humildes colaboradores nos primeiros Encontros "As Catro Mesas", no local social do Ensanche compostelán.

Comezou cunha mañán un pouco parada, e cunha mesa redonda (case unha reunión de complotadores) moi interesante na que saíron temas que poden derivar en cousas xeitosas para a afección (hai veces que os dragóns comezan a che quedar pequenos, que un só dungeon non chega, ou que a mesma taberna de sempre coa mesma taberneira ridícula, sen xeito e de cú enorme traendo o mesmo guiso de coello -que igual é gato- non é suficiente).
Moitos xogos de estratexia (Warmachine, Infinity, Warhammer), moito taboleiro (Catán, Zombie), cartas (Munchkin) e, ante todo, rol.

Despois de xantar na zona nova servidos polo camareiro máis dicharacheiro de todo o Ensanche e na mellor das compañas (Jan, Amra, Bélit, Foucellas e Malicia) e dun lixeiro paseo, acudimos á cita.

Primeiras partidas oficiais de As Crónicas de Gáidil nuns Encontros. Dúas partidas que, polo falado, deixaron moi bo sabor de boca a todos os participantes e, agardamos, un rato agradable de rol e diversión. Moito que agradecer aos terribles e feroces gardas custodios da mesa de Amra (Fran, Patricio, Tona e Adrián) e aos benditos por Lugh Brazolongo da miña mesa (Arturo, Andrés, Moncho, Miguel e Serxio).

Un saúdo dende Libredón!

PS: Por certo, agardo que vos guste o novo aspecto do blog.

Hipervínculos

2007-11-29T08:21:00.000+01:00

Eiquí e eiquí falan de Gáidil. Xa está sendo vítima de cometarios e de críticas (case todas boas, gracias a Oghma).
Agora o propio era que a xente o xogase e non só falase cos argumentos de "está en galego" ou "que bonita é a edición". Xogade, probade, vivide e soñade na Gael-leach, roleiros da Galiza!

Seguimos desenvolvendo as pantallas e pensando nas cousas útiles que aportar con elas, dende un xerador de castros nunhas poucas tiradas de dados até un sistema de combate masivo para batallas. E novas aventuras, claro.

Conste que o outro día falando co Polo Métal en Ferrol ("Denantes Polos que Pavos!") xurdiron ideas moi interesantes: dende xogos de ordenador (WoG: World of Gáidil) até a película protagonizada por Miguel de Lira, Morris e Gayoso... espectacular.

Temos un chisco parado o grupo yahoo, principalmente porque temos pouco tempo para colgar as aventuras prometidas e demais. Pouco a pouco, xente!

Veña, vémonos o sábado!

EDITADO: Tamén o señor Bergantinhos nos comenta eiquí!

Gáidil World Tour 2007: Seguimos

2007-11-26T18:02:00.000+01:00

Ben, despois dunha sesión de xogo con máis Gloria que Pena no cubil dos sempre perigosos Twin Brothers (esta vez Manuel estaba enleado supervisando un campeonado de Warhammer, e estivemos anfitrionados en Metrópolis Cómics por Luiggi o Magnífico) podemos dicir que o xogo está máis espallado do que pensabamos: en poucos días estará tamén en Canarias da man dunha aimirguín aprendiz de druída con grande afinidade co lume, que ao final gañou o básico de Gáidil nun sorteo moi roleiro: tirada de 1d8 para coñecer ao gañador. Cinco excelentes xogadores baixo a batuta de Amra o León (entre os que conto a Luís "O-Gran-Polo-Métal" facendo de Ourizo Cacho o loio, e a Kaworu o cazador do Sidhe de GaliciaRol) botaron unha partida de Gáidil que agardamos fora do seu agrado.

O seguinte paso será o vindeiro sábado, 1 de Decembro, onde estaremos para as xornadas "As Catro Mesas" que se montan no local sociocultural do Ensanche. Tanto Amra coma min participaremos nunha mesa redonda sobre o rol e logo contaremos xunto con quen se achegue por alí uns contos de As Crónicas de Gáidil, aínda que haberá para todos os gustos: estratexia, cartas, xogos de taboleiro...

Á parte, temos en proxecto sacar material novo para As Crónicas de Gáidil (dientes, dientes...). Estamos a desenvolver material novo para unhas pantallas (para os non versados, as pantallas son uns trípticos -ás veces teñen catro lados ou máis- de cartón que se colocan de pé ante o Contacontos para tapar os datos da partida e que así os xogadores non poidan lelos e prever o que vai ocorrer na aventura).
Estas pantallas contarían con novas ilustracións de Víctor Rivas (hurra!!!) e cun pequeno libreto con novas reglas, castes, razas, armas, habelencias, habelencias escuras, aventuras e mil cousas máis. Como podedes comprender sentímonos baixo a tutela dos deuses e en misión divina! Gáidil go Bragh!!!

Un saúdo a todos dende o Sidh!

De novo en Metrópolis

2007-11-23T19:26:00.000+01:00

Mañán, sábado 24, estaremos pola tarde en Metrópolis Cómics para botar unhas partiducas coa xente que se pase por alí.
Á parte, estamos convidados a unhas xornadas de rol, estratexia e xogos de taboleiro que se celebrarán en Compostela, os primeiros Encontros "As Catro Mesas", no centro sociocultural do Ensanche. Montadas de xeito independente, estas xornadas poden ser un bo pé para outras actividades e para coñecer xente nova e ampliar esa rede social que dende runical se está a levar a establecer nesta cidade.

Presentación en Couceiro

2007-11-23T18:47:00.000+01:00

De novo arrodeados de bos amigos e de novos interesados no xogo, pero esta vez na extraordinaria casa dos Couceiros, presentamos Gáidil á xente.

Acompañados desta volta por Rubén Cela e Xavier Paz, fumos quen de encher aquel lugar de ambiente ameno e familiar mentres compartiamos as nosas impresións como autores co noso patrocinador e co noso editor.

Graciñas a todos os que por alí pasáchedes!

Gáidil World Tour 2007: GáidilFest Couceiro (Libredón)

2007-11-19T19:40:00.000+01:00

Mañán 20 de Novembro, ás 20h, temos a presentación institucional de As Crónicas de Gáidil.
O evento será na Libraría Couceiro de Santiago de Compostela, na praza de Cervantes.

A primeira presentación co libro na man a fixemos nas terras de Amra o León, e a segunda será a poucos metros da praza onde medrei.

Un saúdo a todos, e ogallá nos poidamos ver aló.

Presentación en Metrópolis Cómics (Ferrol)

2007-11-19T18:28:00.000+01:00

Este sábado fixemos a primeira presentación de Gáidil co libro na man.

Convidados por Manuel, propietario de Metrópolis Cómics de Ferrol e Grande Señor de Artabria e Defensor das Altas Carballeiras, puidemos arrodearnos de vellos e novos amigos e falar un pouquiño de Gáidil como xogo e como obra literaria.

Metrópolis Cómics estaba toda adornada con motivos "gaidileiros", xa nas pantallas das consolas, xa cun pedazo póster sacado das ilustracións de Víctor Rivas, con dous fianna custodiando un trono de carballo (é un dos debuxos que máis gustou).

Falamos un pouco da historia de Gáidil, dende a idea primixenia até o resultado final, e logo comentamos algunhas cousas cos alí presentes, respostando preguntas ou debatindo sobre pensamentos en voz alta. Moi ameno e familiar.

Tivemos unha sesión se sinaturas para todos os que quixeron unha copia de As Crónicas de Gáidil adicada polos autores. Todos os amigos levaron unha dedicatoria personalizada con moito agarimo (ou iso pretendimos).

Ao final dese estupendo día sorprendeunos ver, entre un suplemento de Conan RPG e outro de Warhammer Fantasy o noso libro, o noso xogo... o noso traballo e paixón.

Un saúdo dende Libredón!

Gáidil World Tour 2007: GáidilFest Metrópolis (Artabria)

2007-11-15T08:35:00.000+01:00

O vindeiro día 17 de Novembro estaremos na tenda dos Twin Brothers en Ferrol para a presentación de As Crónicas de Gáidil por esas terras.

Sendo Amra de alá, e coñecendo eu a moitos dos seus amigos, será como facer a presentación na casa. Agardo ver a toda esa vella garda de Ferrol, e a todos os membros da lonxeva Ossián por aló.
Vémonos en Metrópolis Cómics, tal día coma ese, a partires das 17h para falar un pouco do que significa Gáidil para nós e para o mundiño do Rol, e para que nos comentedes as vosas impresións.

Un saúdo dende Libredón.

"Please allow me to introduce myself..."

2007-11-09T21:12:00.000+01:00

... que dicían os Rolling.
Ben, hoxe toca de todo un pouco:

Presentacións
A Editorial confírmanos que o vindeiro día 20 de Novembro (20-N, xa é mala leche) temos a presentación oficial d'As Crónicas de Gáidil en Compostela. Será na Libraría Couceiro na Praza de Cervantes, a partires das 20:15.
Tamén temos preparada unha presentación en Ferrol o día 17 de Novembro, na tenda Metrópolis Cómics. A hora aínda está por confirmar, pero neste caso poderemos, o día 24, montar un par de mesas e botarlle unhas partiducas a Gáidil.

Idiomas
A xente pregúntanos por que fixemos o xogo en Lingua Galega. Pregúntanos por que tentamos illar ao resto de xogadores de España (¿?); por que en galego se non hai mercado para o rol en Galicia; por que en galego, e si é porque nos sentimos celtas (¿?); que si de sabelo o teríamos publicado en castelán...
Por que en galego?
Sinxelamente porque non había ningún nesta lingua, e despois de 40 anos de xogos de rol no mundo, pois xa eran horas. Tiñamos un mundo medio feito, cun sistema de xogo a medio artellar. Os textos que escribiamos para ese mundo eran en galego... e cando nos decidimos a publicalo vimos que traducilo ao castelán era imposible. O xogo era galego e pedía da lingua galega para ser comprendido.
Sentímonos moi apoiados e respaldados por todos vós. Gracias a iso estamos sabendo que o xogo estase a agotar nas librarías de toda Galicia. Pero tamén sentimos un pouco de impotencia cando vemos cousas como esta, que fan que te preguntes a razón pola que a xente busca falar mal de outros porque si. Pero é o que ten publicar algo: quedas exposto a todo isto.
O peor é logo pensar (soñar, cecáis) que fixeches un ben pola túa lingua, pola túa cultura e polo teu ocio, e ver que ás veces hai xente que che dá ganas de vomitar.

Proxectos
Aínda que ao final non puiden pasarme para ver como se forxaba, vexo que o proxecto de crear unha rede social de xogadores de rol, estratexia e xogos de mesa en Compostela segue adiante. Sempre é bo que haxa alternativas de ocio para todos. Crear unha comunidade que permita que os xogadores roten e que os que queren coller experiencia como contacontos poidan facelo é sempre boa idea, máxime nunha cidade onde chega moita xente de outros lugares que perden os seus grupos de xogo habituais. Supoño que unha lista de correo ou algo así facilitaría as cousas, á parte do foro (dos que non son moi amigo polo uso desestresador que fai certa xente deles).

Un saúdo dende Libredón.

Oito

2007-11-05T20:43:00.000+01:00

Por medio do Moucho do Métal chégame o meme este das oito cousas. Vexo que diversa xente colgou cousas dispares sobre o tema que, ao non estar cinguido a un tema específico, son moi interesantes polo diverso e variado das respostas.
As miñas oito as vou centrar en xentes, cousas, momentos e lugares.

1- Nao Berlín, Compostela, mediados de xuño do '99. Foi unha noite curiosa e me gusta lembrala, un deses momentos máxicos onde comezas coma sempre, unha noite corrente cos amigos, e non sabes onde rematas. E dura até hoxe, verdade, Jan?

2- Os Xogos de Rol: a miña principal afección. Todo o mundo debería ter unha ou mil afeccións, algo que incluso cando estés o peor posible animicamente che poida levantar o espírito. Ler novelas, a música, o encaixe de Camariñas, ver a tele, xogar á petanca, astrofísica aplicada, montar unha liga intercontinental de Billarda... algo. Eu teño moitas, pero na que me gusta investir máis tempo é os xogos de Rol: sentarte cos teus amigos e contar unha historia interactiva entre todos.

3- Compostela: a miña cidade, o lugar onde mellor estou e que me fai sentir especial. Xa dende neno me facía moita gracia ir pola rúa e ver as inxentes mareas de estudantes e universitarios. A medida que fun medrando fun vendo esas mareas de diferente xeito, pero cos mesmos ollos. Encántame ver anoitecer e ver á Catedral entre a brétema. Encántame cando a praza da Quintana está só para min, e ver cousas novas (unha gárgola eiquí, unha cruz potenzada alá) con só ergue-la vista cara un lugar onde antes non mirara. É máxica e racional á vez.

4- Educar: o primeiro segundo en que quedei só diante dos rapaces de 5º e 6º de Primaria do CPI de San Román de Cervantes. Verte diante de mil nenos e nenas que agardan a que lles enchas o miolo de datos e conceptos, actitudes, valores, normas e que, xa postos, saibas saírlles ao paso cando che falan de Spiderman, Picachu, os Bey Blades, Rebelde Way, Shinchan, Batista ou saber poñer cara de póker cando che veñen co conto de "e ti como sabes tanto de Songoku?".

5- Os amigos e amigas. Ter un bo lote deles e que saiban que poden contar contigo e entender que ti tamén podes contar con eles. Porque cando teñen que estar, están. E se eses amigos están xestando ou criando fillos, pois mellor: máis para o lote!

6- As migrañas. Porque aínda que che toquen o carallo e que non te poidas librar delas por moito que metas á vena, mola facerse o interesante e dicir aquilo de "...é que me doe a cabeza".

7- Londres. Porque é a cosmópole por excelencia dende o meu punto de vista. Porque alí vin cousas que me axudaron a entender mellor o mundo en xeral e meu mundo en particular. Porque é como a miña cidade, pero en grande e con máis cousas. Porque é o único sitio do mundo que me fixo sentir un profundo sentimento de "pero por que carallo non vin antes?". E porque voltaría alí mil veces.

8- O blogomillo. Cheguei a el hai moi pouco (ano e medio), pero xa coñecín del a tanta xente e tan boa para comigo que foi todo un descubrimento. Gracias a el, tamén, o meu primeiro gran proxecto vital a nivel rol (As Crónicas de Gáidil) chegou de moitas voces blogueiras e moitos oídos blogueiros, e de aí á eternidade. A verdade é que, se non fose polos blogs e por certos foros e comunidades como GaliciaRol, Comunidade Umbría ou NoSoloRol, este xogo pasaría máis desapercibido.

E agora mándolle o meme este a Jan de Delft, a Xurxinho, a Supersantiego, ao Lobo, Mamá e Lula, a Fer, a Lúa Neghra, a LaicaNuru, a Javi de La Comarca, e a todos os de GaliciaRol.

Un saúdo a todos!

O tes diante e non o ves...

2007-11-04T01:45:00.000+01:00

Vía Uruloki atópome de fronte con isto:
Unha nova aventura de Conan en película? Sempre son boas novas.
Tanto Amra coma min somos admiradores da obra de Robert E. Howard, home curioso de inmensa imaxinación e amigo epistolar do noso tamén benquerido H. P. Lovecraft.
Sobre ese hipotético filme pouco podo dicir, só que seica o queren facer máis afín á obra de Howard. Para min Conan o Bárbaro encaixa perfectamente en espírito coa obra que o autor escribeu, e paréceme unha das mellores películas de aventuras de todos os tempos. Pero, de certo, o Conan da película pouco ten que ver co Conan dos relatos ou dos cómics.

A Era Hibórea de Howard servíunos moito de inspiración para ambientar Gáidil. Aínda que a priori non teñan moito que ver, gústanos a idea de que haxa enormes monstros, pero que se vexan pouco; de que o teu peor inimigo poida ser un simple humano; que a fermosa filla do rei á que hai que rescatar é unha temible guerreira que non precisa da túa axuda e que che pode dar unha malleira se a miras tempo de máis; de que sexan as túas fazañas as que falen por ti. Somos tamén grandes seguidores da Alta Fantasía, pero na nosa visión de Gáidil diso igual hai menos.

Conan é un bo exemplo de onde pode chegar un Protagonista. Podemos seguir a estela do Conan da primeira película mesturándoo con historias propias de R.E. Howard, por exemplo, e extrapolalo a Gáidil con moita facilidade:
1- O castro onde vives é arrasado por servintes dun feiticeiro escuro. Ti es esclavizado e só despois de aprender o camiño das armas como esclavo alén dos Montes Arrebolados es liberado.
2- Libre xa, consegues refuxio nunha mámoa en territorio tamarco, onde antigos reis repousan. Ao coller unha das enferruxadas armas para poder defendéreste, es atacado polo esquelete dun deles. A maxia escura volve á túa vida. Aínda así a espada resulta ser un obxecto forxado polo Mouros hai centos de invernos. É a túa compañeira a partires de entón.
3- Visitas castros onde es contratado como gardaespaldas, asasino e mesmo ladrón. Loitas mesmo contra seres do Sidh e gañas amizades e moitos inimigos tamén.
4- Buscado en mil lugares, cambias o teu nome e rematas nun barco sicaeo pirateando ao longo do Arco de Lir. Co tempo chegas a ser capitán dese barco. Debido á túa sorte e pericia, o mesmo Breogán promete recompensa pola túa captura.5- Vives estranas aventuras no mar, e mesmo pode ser que chegues aos restos da Afundida Atlántida ou á Illa da Xuventude, e recuperes tesouros longo tempo perdidos.
6- Alguén fala, e consegues información sobre os que arrasaron o teu castro cando eras un neno: seica un saefe servinte da Dana estaba detrás de todo. Buscaba os secretos dos ferreiros do teu castro, que o deus Goibniu lles dera antes dos tempos dos avós.
7- Consegues unirte a unha Irmandade que loita contra este saefe, e pouco a pouco acumular poder e reponsabilidades dentro dela. A Irmandade está emparentada en propósitos co Breogán (que é un dos líderes en secreto), e póñenche ao cargo de varias dúcias de guerreiros para que loites contra o saefe. Esta loita dura varios anos, e sempre se salda en pequenas victorias e derrotas.
8- Co tempo chegas a ser un fión e conselleiro do Breogán, e segues a loita contra o malvado saefe, esta vez movilizando castros enteiros contra os seus secuaces. O teu Renome é tan alto que es recoñecido como "Xefe de Grandes Heroes".
9- Convencendo ao Breogán, consegues poñerte ao mando dun grande exército para para-los plans do saefe de arrasar Breogantia e parte do norte da Gael-leach. Hai unha batalla terrible na que grandes heroes morren, incluído o Breogán, pero ao final consegues vencer ao malvado saefe! (sendo Conan seguramente tería matado el mesmo ao Breogán para usurpar o Trono de Carballo, pero imos deixalo así...).
10- Entras na Peneira e es elexido novo Breogán polos teus propios méritos. Novos e maiores perigos agardan ao noso Protagonista.
Conan, xa que logo, pode ser un exemplo perfecto de cómo o máis humilde dos cimmerios pode chegar a ser rei de Aquilonia, e de como calquer Protagonista pode chegar a ser o Breogán da Gael-leach. Pero iso si, despois de moito xogo e moita aventura.

Un saúdo dende Libredón!

É para vós

2007-10-31T15:41:00.001+01:00

(Unha libraría calquera en Compostela, 30- X- '07)

2007-10-29T18:50:00.000+01:00

Hoxe estamos contentos, porque dende a Difusora están ultimando unha presentación para As Crónicas de Gáidil en Compostela. Polo dagora non sabemos moito (máis ben "non locuetur, non locuetur", que diría Herger). Están pensando en varios lugares para a presentación, xa vos contaremos.

Vía Frankenrol paso a linkar un blog moi interesante: El Don de Calíope.
Un interesante exercicio de estilo non só para roleiros, senon para todo aquel que sexa amante de contar historias.
Persoalmente estou tamén contento porque á fin recibín o paquete de NosoloRol con "Tras la Pantalla", un manual con axudas para directores de xogo e contacontos de Rol, que reserva parte dos beneficios para a Asociación Ayudar Jugando e á campaña Un niño, un juguete. Sempre gustei deste tipo de suplementos e axudas, e sempre fun dos que me tiraba primeiro ao libro do Narrador que a polo libro do Xogador. Era cotián que os libros de Xogador trouxeran máis reglas, moito material novo, profesións, razas... mentres que, ás veces, os libros do Narrador traían tan só moitos consellos para narrar, describir, meter aos xogadores na historia. E a min encántame lelos, saber como xogan outros e mellorar, sempre no meu estilo, como contacontos.

E contento tamén porque neste paquete tamén me chegou o meu benquerido Cthulhu!!!
Tiña xa dous de peluche: un mercado no Forbidden Planet de Londres e outro a Ferny o de Auryn, que levo como protección na bandexa do maleteiro do coche, mirando mal a quen se pegue demasiado; pero xa tiña ganas dun Cthulhu "mostruoso de verdá".
Xa está colocado na estantería da casa recibindo pregarias continuadas! Ïa, Ïa, Cthulhu fhtagn!!!

Polo demais estamos a Día D -1. Agardemos que mañán xa teñamos a Gáidil nas tendas dunha vez.

Por outro lado, comentáronnos que alguén querería contactar con nós. O noso correo é cronicasdegaidil (arroba) yahoo.es. Gustosos de quedar para calquer tema que haxa que tratar.

Un saúdo a todos dende Libredón.

"Seguimos trabajando en ello", e unha despedida a destempo.

2007-10-26T21:36:00.000+02:00

En fin, que nada. Polo que me contan hoxe tampouco estaba nas tendas que controlamos. Esta fin de semana haberá que volver a afiar as falcatas e poñernos bravos e rufos e os dentes cairos. E mesmo bailar unha
HAKA

Levo uns meses facendo de contacontos para unha crónica chamada A Compostela Oculta, e buscando información sobre certas rúas de Santiago atopei datos dun curioso sitio: a sidrería Abril Ares.
A rúa Abril Ares (que disque ten o nome por alguén, un poeta seica; pero que tamén pode vir dos brillos -os "brilares"- que botaban os artefactos de metal que alí había por ser zona de prateiros e espadeiros. Sabe dios...) está a carón da miña casa (teño a fortuna de que a casa onde vivimos Jan de Delft máis eu está ao lado da casa onde me criei... cousas da vida).

É deses sitios polos que cruzas toda a vida, entre locais coma o mesón do Pulpo, o Atlántico, o bar Rey, o Forest... O Abril Ares foi na miña nenez o sitio onde mercabamos os xeados de pao de toda a vida (a menos de cinco pesos) e botabamos as partidas ao futbolín. Pepe, o derradeiro encargado e alma do local, era pouco máis ca nós en idade. Todos os chavales da zona tiñamos negocios familiares que atender, e era curiosa a vida que levabamos: nenos unhas horas, traballadores a tempo parcial remunerados tan só en concepto de manutención a outras.
En fin, que cando me enterei que o Abril Ares pechaba (abril deste ano) pois levei certa decepción... é como se o teu pasado esmorecera pouco a pouco. Sabedor das troulas pasadas alí, de pequenos concertos clandestinos dados por Manos Negras e demais, pois é como se a Cidade da Choiva perdera unha pequena nube no camiño co peche deste local.
Hoxe, buscando información sobre a rúa, atopei este pequeno homenaxe que paso a linkar: Abril, adeus Abril.

Que os lugares comúns da vosa nenez e adolescencia nunca desaparezan da vosa lembranza.

Á fin!

2007-10-24T15:53:00.000+02:00

Ben, hoxe recibimos unha mensaxe da Editorial segundo nos contan que o libro estará nas tendas entre o 24, 25 e 26 deste mes, en máis de 200 puntos de venta, incluídos Sargadelos en Madrid e Barcelona.
A distribuidora facilitará especialmente o acceso ás tendas especializadas, e terán a posibilidade de traballar co libro en depósito. Aparte, recibirán os cartaces promocionais tamén en breve.
Estas son as palabras de Marco Tulio Cice... eeeh, estoooo... da Editorial, digo.

Veña, vémonos, e lembrade que os cans non só ladran... algúns o día menos pensado tamén morden.
Engadido: O que queira algo que deixe recado!

Xa estamos...

2007-10-22T01:37:00.000+02:00

... en Read Galicia!

“My name is Brantroll of the Trasancos, I come from Tamarquia and I am going to Libredón... and just in case you don’t know yet what my job is... to hunt scum like you!”

Parece que non, pero anos e anos xogando a xogos en inglés (por non haber outra cousa) non poden se non sacarnos un sorriso ao ver escritos nosos sobre Gáidil en tal idioma. Está pavero.
Home, é coñero que esté na sección de "young adults"... Pero é o que hai, esa necesidade do ser humano de poñer cada cousa no seu sitio e de ter un sitio para cada cousa que a min, persoalmente, non me acaba de convencer.

En fin... hoxe luns comeza a distribución. A ver que tal sae todo.

Saúdos dende Libredón!

"Bueno, qué? Vai ou non vai?"

2007-10-19T20:07:00.001+02:00

A pregunta máis de moda entre a xente que fala con nós. E, a verdade, estabamos fartos de non podela contestar.

Ben, despois de certas novidades internas con respecto á editorial (cousas que a nós nos afectaron de refilón, e que parece que puideron retrasa-la aparición do libro) cóntannos que os libros están xa en poder da Distribuidora. Incluso a Distribuidora di que os libros están no seu poder (Amra falou con eles esta mañán).

Que quere dicir isto? Pois que a partires deste luns día 22 de Outono poderanse comezar a facer os pedimentos, e que os libros estarán nas tendas (e desta vai, caghonrós) a mediados ou finais da semana que vén.

Temos un par de posibles eventos en Compostela para ir persoalmente e comentar detalles do libro e xogalo, con mesas redondas, partidas e así. Xa vos contarei máis polo miúdo cando a xente que os monta os concrete.

Comezaremos a traballar en novos suplementos para Gáidil, para aportar descripcións centradas en lugares específicos (Libredón: Cidade da Choiva) ou aventuras e campañas listas para xogar (O Inverno dos Lobos).

Por outra banda comentar que a vindeira semana (os días 26, 27 e 28) serán os segundos Encontros Ludus Stellae na Xentalla do Pichel en Compostela. Agardo que saian tan ben ou mellores que os do ano pasado e, aínda que xa hai meses que non teño nada que ver coa asociación que os monta, deséxolle a moitos dos que están metidos todavía sorte co proxecto.

Un saúdo a todos dende Libredón!

"Sé razoable: pide o imposible"

2007-10-10T18:27:00.000+02:00

Seica esa era unha das pintadas que locían ao longo de París cando os estudantes se puxeron a esixir dereitos, andrómenas e nonseiquemáis.

En fin, xa é de todos sabido que "As Crónicas de Gáidil" foi un agasallo que levaron para as súas casas os participantes do rol en vivo Irmandiños: a Revolta, detalle da Dirección Xeral de Xuventude. Nós enterámonos o domingo á tarde gracias a "Buliwyf" Neves e por Curudae.
A nova pillounos bastante de sorpresa, a verdade. Ao principio non sabiamos moi ben qué cara poñer, pero logo de falar entre nós e tamén con varios colegas, chegamos á conclusión de que o primeiro paso do noso Plan Mestre para subir ao Olimpo do Rol e sentarmos xunto aos Grandes, xente coma Gary, Dave, Greg, Sandy, Mark, Monte, Agis ou Trukulo (entre outros), estaba dado. Como dixo Amra esa mesma noite de domingo; "daste conta que neste momento pode haber 20 ou 30 chavales devorando Gáidil na súa casa?".
O xogo xa está espallado, hai xente que está preparando partidas para esta fin de semana e xa é unha realidade en moitas mans.

Agora queda agardar a que a distribuidora e a editorial reaccionen dunha vez (levamos insistindo en que os carteis promocionais deberían estar colocados nas tendas dende o verán, pero vese que a cousa vai con calma). O libro tamén debería, pero en fin... nós tan só escribimos o libro e nos adicamos a promocionalo como ben puidemos; Víctor o ilustrou como só nos nosos soños máis húmidos podiamos imaxinar... eso xa está feito, todo o demais está en múltiples mans que non son as nosas.
Agardando que a promoción do libro siga o seu curso, o vindeiro sería comezar a pasar polas tendas tan pronto coma o libro estea á venda e montar algún tipo de evento pequeno con partidas, ou participar nalgúns Encontros. Xa se verá.
Polo de pronto aí vos poño o que se supón será o cartel de promoción. A ver cando o vexo colgado nalgures.

PS: Mañá será a festa dos 20 anos de Kómic na Sala Nasa. A verdade foi unha sorte que Pío tivera a idea de montar algo así, pois foi a nosa fonte de subministracións durante dúas décadas. Agora hai máis tendas en Compostela e parece que cada unha ten a súa parcela de mercado, pero nun tempo onde o árido deserto estaba na cidade da choiva, Kómic foi o reduto do vicio.
PS2: Comentáronme que o sábado hai a festa de Irmandiños. Sendo tanto Jan máis eu veteráns dos Fonseca, tentaremos pasarnos para saudar a vellos compañeiros de armas e inimigos.
PS3: Para poñer todo a andar un pouco montamos este grupo yahoo. É algo típico e moi útil para calqueira xogo que se precie. E para nós Gáidil é moi prezado.

Xa temos o manual!!!

2007-10-02T20:48:00.000+02:00

O manual é impresionante, algo fóra de serie dende o meu punto de vista totalmente subxectivo e partidista. Encántame.
Ten a particularidade de que non parece un xogo de rol 100% (é dicir, non ten o aspecto clásico dun manual de rol) e, tal e como dixo Bishop onte, "parece case unha mestura de xogo de rol e libro de ilustracións".
Agardamos que pouco a pouco vaia chegando ás tendas. Tendas que, por outro lado e segundo a Editorial pretende, non só serán especializadas, senon tamén convencionais.
A verdade non sei qué cara vou poñer se algún día vexo na estantería de Couceiro ou Follas Novas (por poñer dous exemplos) As Crónicas de Gáidil.

Saúde!
PS: Lembrade os que vaiades a Irmandiños este ano contar como foi a experiencia!

Comentando a xogada

2007-10-01T21:01:00.000+02:00

Ben, Cerne xa está case acabado. Agora só faltaría poñelo a andar por medio dunhas cantas partidas.

En canto ao sistema de creación de Protagonistas para Gáidil... Comezamos facendo un sistema máis complexo, con máis datos escritos e máis enrevesado. Non nos gustou. De aí aquí houbo uns 6 ou 7 sistemas alternativos. Cando á fin chegamos a este sufríu uns 4 ou 5 cambios internos no que sería sistema de combate e maxia (sobre todo a maxia... moitas noites sen durmir para logo facer o sistema que vai que, curiosamente, gusta sobre todo aos que nunca elexían levar magos ou sacerdotes, coma maese Pepe). E así volo imos a amosar: un sistema que prima ante todo o compoñente do Conto: falar e envolverte na historia; e no que os dados non son os auténticos protagonistas, se non un instrumento ao servizo da partida que contemos entre todos: Contacontos e Protagonistas.
Ben, levo uns vinte anos xogando a Rol, e dende o principio a miña afección dentro da miña afección (coma o que lle gusta o fútbol e dentro do fútbol lle gusta ser defensa, ou quen lle gusta o cinema e lle gusta ser cámara) foi a creación de sistemas de xogo e ambientacións ou mundos para xogar neles.
A Amra o León leva por aí, e pásalle igual... sempre me conta que despois daquela primeira partida cos Twin Brothers o primeiro que fixo ao chegar á casa foi poñerse a facer o que sería o seu crebacabezas vital: o xogo de rol futurista Warmaster The Armaggedom.
Podemos asegurar que entre os dous xa ideamos un bo lote de sistemas de xogo e múltiples ambientacións. Algunhas mellores e outras peores.

Talvez Gáidil non sexa a mellor desas ideas, nin teña o mellor dos sistemas de xogo que teñamos ideado, pero sen dúbida foi na que puxemos máis corazón e sentimento e, como dicía Castelao naquela cita que vos puxen hai uns meses "foi imaxinada con tanta ledicia e composta con tanto amor que algo terá de bó. Estóu seguro de que non é unha gran obra; pero é tan humán e tan miña que non podería ofrecervos nada mellor".

Neste momento estamos coma un pai na sá de espera ao que non deixaron pasar ao paritorio. Sentados, calados, sen saber moi ben qué dicir ou cómo reaccionar. Normalmente hai alguén perto... un irmán, un cuñado, os sogros, teus pais... algún bo amigo. Están máis tranquilos ca ti e, aínda que agardan por ese neno con ansia tamén, sempre teñen un comentario amable, un xesto cómplice e unha palmada nas costas para tranquilizarte.
Así nos sentimos a xa días de que poidades ter As Crónicas de Gáidil na man.

Xogando en Gáidil V: Creación dun Protagonista

2007-09-29T22:06:00.000+02:00

Trasfondo e historia

Para a Historia do Protagonista temos unha serie de sinxelas preguntas para darlle forma. Cada xogador irá respostando estas preguntas meténdose no pelexo do seu Protagonista, saboreando a súa vida e introducíndose nela. Dese xeito unha vez que xoguemos a experiencia será máis divertida e sentida.

Quen es?
Eu son Cerne dos Leunos, fillo de Brandán e de Xolda, neto de Aldán. Os demais ven en min un guerreiro, pero eu son un cazador de seres escuros, ou alomenos para iso me preparei.

Como es?
Son máis ben baixo, de pouco máis de vara e media de alto, e peso coma 70 croios. Sempre din de min que son todo freba. Teño o pelo negro coma un corvo e longo, pero aos meus 17 invernos a barba, ou tan sequera un bigote, non é capaz de agromar na miña faciana. De tódolos xeitos a miña cara énchese cos meus ollos, vivos e cheos de lume.
Non me gusta demasiado a compaña, máis que nada porque non sei falar dos temas que falan os demais. E os temas dos que me gusta falar e enterarme (do Inframundo) non son para falar entre xentes de corazón feble. Procuro ser correcto cos que me arrodean, pero non admito confianzas. Moitos din que estou feito un moucho e un morcón, pero prefiro iso a sufrir cando aqueles que aprezo morran.

De onde vés?
Nacín e me criei no Castro das Vides Longas, a 3 días de Proencia e na beira norte do Río Pai, perto do Camiño que vai cara a Serra dos Homes-Boi. Os meus pais traballaban na vide e eran grandes viñateiros. Eu queríaos moito. Tendo eu 10 invernos, durante un Samaín, as Portas do Sidh se abriron e seres escuros asulagaron a noite. O castro foi atacado, e algúns desapareceron sen deixar rastro, entre eles meu pai e miña nai. Dende aquela fun criado polo meu avó, Aldán.
Vivía fóra do castro, nunha choupana de pedra rexa coma un carballo. Dicían que estaba medio tolo, e que estivera toda a súa vida lonxe do castro, e que vira moito mundo. Un día volveu e se instalou naquela casa sen máis, como quen volta dunha viaxe dunha lúa. Só que el botara lonxe do castro 30 invernos.
A min contóume secretos que a ninguén lle contara. Díxome que estivera ao servizo do Breogán, o Rei de Reis de Breogantia. Uníndose a un grupo de aventureiros, formou parte dunha Irmandade chamada A Sentinela, que se encargaba de loitar contra os servintes da Dana e contra calquer ameaza contra o Breogán. Segundo me contou chegou a ser xefe de grandes heroes. Contóume dos seres que tentar invadir este mundo, dos planos escuros da Dana, así como dos Tuata e os Fomori, os seus servintes. Preparóume para unha vida distinta á das viñas, unha vida que me axudaría a respostar a única pregunta que me fago cada vez que vexo as árbores de Brandán e Xolda na Fraga Cerimonial do meu castro unha vez e outra: onde están os meus pais?

Que fas eiquí?
Unha noite, facendo garda con outros do castro, plantei cara a un lonbag que tiña a unha pequena horda de trasnos con el. Logrei que dera volta sen ter que loitar, e que deixara o castro tranquilo. Dende aquela todo o mundo ve algo en min que non cadra. Non debería estar entre vides e barricas... debería estar en Proencia coma home do clan dos Leunos, servindo ao Rei. Pero eu sei que ese non é o meu destino. Aínda así, vexo que teño pequenos asuntos que arranxar neste castro antes de marchar.

Onde vas?
Aldán xa me contou moito. Pode que de máis. Agora o meu fado está escrito na miña mente. Debo ir na procura dos meus pais. Pode ser que poida contactar con algún membro d'A Sentinela e que me axude; pero ben sei que se trata dunha organización secreta, e que non confiarán en min aínda que me mande Aldán.
Sei que o meu destino é ese e non hai volta. Pero para que me teñan en conta terei primeiro que demostrar a miña valía con algunha fazaña. Pero cal?

Xogando en Gáidil IV: Creación dun Protagonista

2007-09-29T18:32:00.000+02:00

Renome, Equipo e outros detalles

Cerne é un Protagonista recén creado, polo que terá tan só 1 punto de Renome. O Renome é un valor moi abstracto dividido en tres partes: Heroísmo, Presenza e Sabedoría. Coma tres brazos dun triskel, todas están vencelladas.
Neste momento o xogador debe elexir adxudicar ese punto a unha das facetas do Renome e darlle explicación.
Certa noite de choiva intensa, cando Cerne estaba de garda na entrada do castro con outros compañeiros, un grupo de encarapuchados se achegou ás portas. Eran uns vinte, todos baixos e cubertos por capas, agás un. Ese ía diante, cuberto tamén, pero era alto e rexo. Os vinte detivéronse a unhas cantas varas de distancia da porta e esixiron lugar para cear e durmir. As leis do castro non permitían a entrada de noite, e menos dun grupo tan sospeitoso. O líder da garda, Frandán, díxolles que terían que agardar ao despunte do día para entrar na aldea. O grupo comezou a poñer as mans sobre armas ocultas, e o seu xefe botou a carapucha cara atrás e ameazou con arrasar ese castro de vellas e covardes. Tiña mil tatuaxes e a faciana propia dos homes-besta lonbagdáir dos Montes Arrebolados. Calquera con coñecementos sobre os Sidhe entendería que os outros eran trasnos, e que aquel seu líder sería un asaltador e un asasino.
Cerne púxose en pé, colocou a man sobre a súa espada de anteas e fitou ao lonbag. Durante uns intres incluso a choiva pareceu deterse, mentres todos atendían a aquel combate de olladas. Ningunha verba, ningún xesto, ningunha ameaza.
O lonbag baixou a mirada, asinteu, escupíu no chan e deu orde de da-la volta. Nunca voltaron, e dende aquela todos miran a Cerne con respecto.
O seu pobo, sen sabelo, ten depositada Fe en Cerne. Esa Fe é o Renome, e con el poderá facer actos alén da capacidade dos guéghel normais. Cantas máis fazañas realice, máis Renome acumulará, e máis esperanzas terán nel os demais, que o levarán a acometer fazañas aínda máis difíciles.
O Renome de Cerne, dada esta historia, está asignado á Presenza, e poderá modificar situacións nas que a súa Presenza superior inflúa.
Renome 1: Heroísmo (0), Presenza (1), Sabedoría (0)

Co Protagonista xa case listo, só queda asignarlle algo de equipo básico: unha lista de obxectos comúns dada a súa caste e profesión, sempre modificables polo Contacontos.

Ben, o Contacontos concédelle unha espada de anteas de bronce, roupa (pantalóns, botas, camisa, capa...) en bo estado, un coitelo e distintivos de Clan (un torque de bronce do castro das Vides Longas). Tamén lle dá unha armadura media de coiro. Como vive no castro todavía, o resto do equipo terá que gañalo pouco a pouco. En compensación o Contacontos decide que comece xa con 50 fachos (un tipo de moeda aceptada en certos castros) herdanza dos seus pais.

Se falamos de números Cerne dos Leunos, do castro das Vides Longas na beira do Río Pai, é este (o deseño da Ficha era o provisional):

Podemos ver como todos os datos de consulta rápida están aí, e non precisamos moito máis. Todo o outro, o importante, estará en notas á marxe en folios, coas aventuras que Cerne percorra.
Seguinte paso: trasfondo.

Xogando en Gáidil III: Creación dun Protagonista

2007-09-29T14:33:00.000+02:00

Habilidades, Habelencias e Puntos de Balde

Cerne ten unha serie de puntos asignados para repartir entre as súas habilidades e habelencias que veñen da súa Caste, Profesión e Familia.
Os leunos son xentes que adoitan educar aos seus fillos coma xente honorable, preparada e de boas maneiras. Por isto contan moitos contos e refráns aos seus herdeiros, para que saiban como actuar dependendo da situación, así como a comportarse e falar con xeito diante de quen sexa.
Por ser Leuno ten un +1 a Lendas e +1 a Etiqueta.
Cerne aprendeu as maneiras dos cazadores do Sidhe, xentes que mesturan as armas e a maxia para loitar de fronte contra os servintes da Dana. Polo dagora Cerne só sabe que eses seres están aí, algúns trucos para enfrontarse a eles e pouco máis. O combate real aínda non é algo ao que se enfrontara.
Como Cazador do Sidhe ten un +2 cun arma corpo a corpo (Cerne elixe a Espada de Anteas), un +1 a Contactos (o seu vello mestre lle ensinou un par de trucos para porse en contacto con outros Cazadores), un +1 a Lendas (de historias escuras contadas na noite), un +1 a Atención (pois sabe que para sobrevivir ten que saber estar atento), un +1 a Safar (mellor que parar un golpe sempre é esquivalo) e un +2 a Mundo do Sidh (dos contos que o vello lle contou... con moitos trucos para rastrexar, perseguir e loitar contra seres escuros).

Cerne prepárase agora para tirar 1d66 (é dicir, 1 dado de 6 caras que conta como decena e outro de seis caras que conta como unidade, co cal nos dá un resultado entre 11 e 66) para tirar na táboa especial de "A ése venlle de familia...", unha táboa que nos fala un pouquiño máis de Cerne. Saca un resultado de 24: É moi ben falado (+2 a Discurso). Ao xogador non lle gusta, posto que lle quere dar a Cerne o aire de heroe calado e, como ten dereito a repetir a tirada así o fai (e terá que aceptar sen reservas o novo resultado). Tira de novo e saca un 32: Odia aos Sidhe dende neno (+1 a Ataque e a Dano contra seres do Sidh). Carai, tivo moita sorte coa tirada tendo en conta a súa profesión! Sabendo agora isto, cecáis os seus pais desapareceron durante unha noite se Samaín, cando as Portas do Sidh abren, e o vello que o educou foi o seu avó, retirado xa pero coñecedor de grandes secretos.

Ben, tal e como está agora as cousas Cerne ten estas Habilidades:

Lendas +2 (+1 de Caste +1 de Profesión)
Etiqueta +1
Espada de Anteas +2
Safar +1
Atención +1
Mundo do Sidhe +2
Contactos (Cazadores do Sidhe) +1

Agora que sabemos os valores básicos de Cerne, dispomos de 10 Puntos de Balde cos que podemos aumentar Característas, Habilidades e Habelencias, ou mercar Habilidade e Habelencias novas.
Tendo en conta que a súa Mente é 3 (é algo máis listo do normal), tamén dispomos de 2 puntos de balde extras, para un total de 12 Puntos de Balde.

Dado que subi-las Características é moi caro (custa 5 puntos aumentalas e xa haberá tempo coa experiencia), prefire centrarse en Habilidades (custa 1 punto aumentalas) e Habelencias (custa 2 puntos aumentalas).
O gasto de Habilidades é de 10 puntos:
Asexar +2 (gasto de 2 puntos)
Intimidar +2 (gasto de 2 puntos)
Profesión (Viñateiro) +1 (gasto de 1 puntos)
Compoñedor +1 (gasto de 1 punto)
Lendas +2
Etiqueta +1
Espada de Anteas +3 (gasto de 1 punto)
Safar +3 (gasto de 2 puntos)
Atención +2 (gasto de 1 punto)
Mundo do Sidhe +2
Contactos (Cazadores do Sidhe) +1

O gasto en Habelencias é de 2 puntos:
Esconxuro +1 (gasto de 2 puntos)

E xa están gastados os 12 puntos de balde. Segundo estas Habilidades e Habelencias, Cerne é un indiduo que sabe tanto cousas do seus castro (Viñateiro, Lendas, Etiqueta) como cousas que tivo que ir aprendendo pouco a pouco como a asexar, a estar atento, os segredos do Sidh e demais. Cando cheguemos á parte da historia persoal respostaremos aos porque destes rasgos.

Xogando en Gáidil II: Creación dun Protagonista

2007-09-29T14:27:00.000+02:00

Características, Dados de Ánima, Saúde, Vontade e Vencello.

Para comezar a saber como é verdadeiramente Cerne tiramos 1 dado de 6 caras e sumaremos 5 ao resultado total. Tiramos e obtemos un 5 (nada mal) que sumado ao 5 dá 10.
Temos 10 puntos para repartir entre as nosas tres características: Corpo, Mente e Espírito.
Tendo en conta que a media humana é 2, queremos que Cerne sexa un individuo de boa complexión, moderadamente espabilado e de carácter forte, así que repartimos deste xeito:

Corpo: 3
Mente: 3
Espírito: 4

Cerne empeza a aparecer na nosa imaxinación: con Corpo 3 podería ser alto e atlético, pero non queremos iso... vai ser baixo e rexo, moi fibroso e nervudo, cunha forza que vén máis pola carraxe que pola brutalidade en si. Non é o máis listo do castro, pero tampouco o máis parvo. Ten un carácter forte, e as poucas veces que fala a xente escoita.
Sabemos que Cerne terá un valor de Saúde 7 (Corpo + Espírito), e un valor de Vontade 7 (Mente + Espírito).

Saúde: 7
Vontade: 7

Agora calcularemos os Dados de Ánima que ten. Os Dados de Ánima son unha puntuación que vén dada pola suma de todas as nosas Características. Eses Dados serviránnos para poder facer accións de Maxia e de Combate. Con 10 puntos de Características temos un total de 5 Dados de Ánima, para repartir entre os valores de Loita e Arcano. Decide adxudicar 3 a Loita e 2 a Arcano, xa que pensa achegarse ao camiño da maxia sen esquecer o das armas.
Dados de Ánima

Loita: 3
Arcano: 2

Como rasgo da Personalidade do Protagonista existen os Vencellos. No momento do nacemento, o druída da aldea percibe un vencello animal ou vexetal no recén nacido, e así llo comunica aos pais. Moitas veces ese vencello marca o xeito de actuar de unha persoa, e xentes de vencellos iguais teñen personalidades afíns.

O xogador decide que Cerne naceu baixo o vencello do Acivro: De carácter duro e resistente; de aspecto fero pero de nobre interior.

Xogando en Gáidil I: Creación dun Protagonista

2007-09-29T10:43:00.001+02:00

Ben, vendo xa no horizonte o porto das librarías de Galicia, o barco de Gáidil e o seu blog terán que facer un pequeno acto de profesionalización: imos a comentar por fin un pouco do que é o sistema de xogo e a creación de Protagonistas. A moita xente élle a parte máis árida do que é o Rol... para outros é a parte máis importante. Imos a preparar unha pequena partida de Gáidil neste espazo para que vexades.

O primeiro será crear unha personaxe. Cando xogamos e Rol, o primeiro que temos que facer para adentrarnos no mundo imaxinario ao que queiramos xogar será crear unha personaxe, un alter-ego, un trasvase de conciencias. Para poder estar nese mundo temos que deseñar a un individuo que encaixe alí e que, sen ter nada que ver con nós, sexa o noso medio para interactuar con ese mundo que se nos presenta.

Hoxe imos a crear a Cerne. Primeiro chegarán un par de pinceladas para darlle forma, logo pasaremos a asignarlle puntos ás súas características, habilidades e habelencias, e logo con todo calculado poderemos darlle o soplo da vida por medio dunha historia.

Cerne é un mozo da caste dos leunos dun pequeno castro ao leste de Proencia, coñecido polo sinxelo nome de Castro das Vides Longas. Dende neno víu como as tradicións dos seus antergos, así coma o respecto aos seus maiores eran a pedra angular do seu castro. A vida no castro xira en torno á vida do viño, ás crecidas do Río Pai e dos esporádicos ataques dos Toisona e de inimigos estranos que ás veces baixan dos Altos Montes do Inverno. Tamén teñen loitas con outros castros leunos, pero adoitan arranxarse por medio da diplomacia ou da intervención do rei de Proencia. Cerne adica a súa vida á defensa do castro. Para saber como, pasamos ás tiradas de dados.

Escomeza a Aventura

2007-09-26T21:32:00.000+02:00

Xa temos confirmación de que o xogo estará nas rúas como novidade de Outubro, agardemos que antes do 10 dese mes, e que a distribuidora que se encargará de espallar o noso soño polo mundo enteiro será Consorcio Editorial Galego. Tamén nos confirmaron que o prezo do libro será de 18 euros, que non está mal para un 120 páxinas en tapa mole tal e como está o mundo do rol hoxe por hoxe.

Esta publicación coincide no tempo coa segunda edición do rol en vivo Irmandiños: A Revolta os días 5, 6 e 7, co que podemos afirmar que Outubro do 2007 será unha festa do rol en toda Galicia.

Feliz Aniversario!!!

2007-09-22T09:36:00.000+02:00

Nesta centésima entrada de blog hai moito que celebrar: hoxe cumpren anos un par de individuos singulares. Empezaron sendo dúas personas totalmente normais dentro das súas comunidades, pero remataron sendo persoeiros extraordinarios dentro dun mundo extraordinaro.
Falo dos incribles Bilbo Bolsón e Frodo Bolsón. Aínda que non teñan moito que ver co que é Gáidil en si, para Amra e para min son de principal importancia: con eles empezou todo.
John Ronald Reuel Tolkien foi o xérmolo que fixo do Rol o que é.
Os wargames (os típicos xogos de estratexia de toda a vida) de recreacións históricas estiveron moi de moda ao longo do século XX e anteriores. Os soldadiños de chumbo formando batallas, xa fosen nas Termópilas, Farsalia, Guadalete... eran algo que chamaba a atención, sobre todo despois de que na Europa de 1824 apareceran os kriegspiel, os xogos de estratexia con reglas de xogo.
Os estudantes, sobre todo en Estados Unidos, tiveron unha importancia vital á hora de dar presenza a este tipo de xogos, sobre todo nos anos '50 e '60, cando un grande número de universitarios xogaba a wargames.
E entón, en 1965, sae a edición de peto de O Señor dos Aneis nos Estados Unidos. Os xogadores de wargames xa non querían ver a sudistas e nordistas a tiro limpo en Gettysburg... querían cargar con exércitos de rohirrim contra as hordas de uruk-hai de Isengard... querían magos que loitaran contra dragóns, e elfos que flechearan trasnos. Querían Fantasía.

O paso de usar unhas reglas que representaran a seres fantásticos nos que cada xogador leva un exército, a un sistema no que cada xogador leva a un ser fantástico e representa e describe o que fai con el (é dicir, rudimentariamente, xogar a rol) foi moi curto e llo debemos a Gary Gigax, Dave Arneson e ao seu grupo de amigos nos anos '70. Eles foron os primeiros que xogaron ao rol coma hoxe é entendido.

Pero a semente do espírito que nos levou a isto está clara: Tolkien acendeu a faísca e abríu as portas a un mundo imaxinario que se transformou en miles gracias á imaxinación dos contacontos.

Por isto eu brindo neste 22 de Setembro, día para min do Orgullo Roleiro, para celebrar os aniversarios de Bilbo e de Frodo... SAÚDE!!!

PS: As Crónicas de Gáidil sairán como novidade do mes de Outubro. Sigan atentos ás súas pantallas.

Vendo pasa-lo vento...

2007-09-14T22:03:00.000+02:00

Estamos nun punto de produción do libro no que só queda agardar. O tempo pasa e a editorial nos foi mandando probas de maquetación tanto do interior do libro como das lapelas. A estas alturas xa debe estar xira que te xira en imprenta. E, en nada, na rúa.

En canto teñamos datas seguras xa as faremos públicas.

Namentres, seguimos con outros proxectos caseiros, dos que damos conta no curruncho do O Clube de Té do Xoves Noite, un xeito como outro calquera de plasmar as actividades que levamos a cabo un grupo de colegas xogadores entre os que se contan Jan de Delft, A Onironauta, O Mosqueteiro, Bishop, Amra o León máis eu.

Saúdos.

Lutecia la nuit

2007-09-04T14:29:00.000+02:00

Había tempo que non postaba, principalmente porque sabía que tiña que postar sobre a viaxe a París e non me apetecía moito. Para eso mellor que fale Jan.
En fin, pois que botamos uns días aló en París, días que non foron de todo o agrado que eu agardaba. Non sei si era a cidade en si ou a xente, pero eu a vexo moi "sen alma". Xa supoño que algún botaría as mans á cabeza e o grito ao ceo, pero a miña opinión é esa.

Claro está que os museos son impresionantes así coma os monumentos, pero serían impresionantes aínda que os arrincaran do chan e os puxeran no medio e medio de Bertamiráns, por exemplo. O Louvre sempre será o Louvre. Eu ao que me refiro é a impresión que che dá de entrada. Nunca me sentín como parte da cidade, cousa que (perdón, pero teño que comparar) en Londres pasoume tan só con saír do metro recén chegados do aeroporto e dar dous pasos por Russel Square. En Londres non me sentía "guiri", non tiña sensación de estar de máis en ningún sitio, e en todas partes había unha cara agradable. En París non tiven esa sensación moi a miúdo (tres ou catro ocasións), e deume mágoa por iso. Pensei que sería unha cidade cosmopolita, pero non mo pareceu.
Londres (e sigo comparando) non parece Inglaterra... é como se fora outro sitio, outro planeta, un lugar que existe en varias capas e planos de existencia onde todo se mestura. Pero París só me pareceu unha cidade grande no medio tirando para arriba de Francia.

Conste que a boa compaña e saber movernos fixo esta viaxe máis agradable agora no recordo, pero podendo volver dubido que repetira destino.

PS: Mmm ...Quedaría claro que me gustou máis Londres?

The Chronicles of Gáidil: Where World Ends, Adventure Begins

2007-08-23T15:55:00.000+02:00

Por medio da Difusora enterámonos que a Consellería de Cultura está a desenvolver un proxecto chamado "Libros que Viaxan" (a web, inactiva a día de hoxe, é esta).

Trátase dun portal para a presentación de libros en galego ao exterior. O asunto está enfocado sobre todo para a venda internacional de dereitos de libros en galego para a súa tradución, e a editorial (mira que mola que te chamen ao teléfono fixo e dicir aquelo de "perdoa, é que estou falando co meu editor polo móbil, chámote despois", como nas películas!) confiou n'As Crónicas para isto. A ver se gusta no país e podemos pasar logo a unha tradución a chino mandarín ou algo así.

Por outra banda xa temos os dous mapas que irán incorporados no libro (o xeral de Gáidil e o específico para a zona da Gael-leach) e a Folla de Protagonista, perpetrado todo polo sen par Rivas. Os mapas quedaron moi ben, a verdade. Xa llos ensinamos a algúns colegas e deron o seu visto e prace obxectivo, cousa que para nós é moi importante. En canto á Ficha a verdade é que quedou perfecta. Só terá unha cara para simplificar a cousa, pero quedou moi sinxela e á vez moi lucida, sendo das fichas máis cómodas sen ser simplemente unha táboa de Excel que vin en tempo. Conta con debuxos no interior que a fan vistosa, pero que non son molestos, á par de ser moi intuitiva: localizas todos os datos que precises nunha ollada. Cando esté rematada de todo (falta elexir a tipografía do encabezamento) se podo a colgo para que a vexades. Os mapas os deixo para que os vexades no propio libro.

Un saúdo.

15-VIII-2007 (editado con fotos)

2007-08-16T18:48:00.000+02:00

Gracias. Esa era a palabra coa que tiña que empezar este post. Xa o dixen na presentación e o volvo a dicir: gracias.

Este foi un día moi intenso. Saír pola mañán con Jan de Delft, Tromzar e Kunka en dirección á Coruña para poder ver con calma a Exposición do Señor dos Aneis, que me impresionou moi gratamente.
Logo quedar cos colegas: Amra e Bélit, Borxa, Bishop, Jano de Codename... Xantar, por falta de espacio, nun "kebap" moi recomendable perto do Baúl de los Recuerdos (con pequena incursión para conseguir un par de suplementos de Runequest que me apetecía ter).
Logo ver cómo chegan familia e amigos a mancheas tanto de Amra como meus (e, entre eles, os Fillos, sempre aí cando os necesitas!). Xente coñecida, xente que coñecemos dos blogs e dos Foros, xente á que non coñeciamos pero que se amosou interesada neste proxecto, en fin había de todo.
E ver que aquelo se enchía non fixo más que enchernos o peito e darnos moitísimos folgos.
Puiden coñecer en persoa a Ghanito, David e ao Moucho (xa teño o CD de marras!!!), ver á sempre presente Besbella, Ifrit, a Marcus, Berto, creo que a Mourullo, e tamén estaba Fian de GaliciaRol, Curudae, Ferny (tamén de Codename),Vizktor e Diego de Casco-Vello... bufff e sabe dios cantos máis, mágoa non poder falar con todos para agradecervos o apoio.

Mágoa que non puidera vir Víctor, e mágoa ter que agardar un mes para ver o proxecto na rúa. Gáidil xa está presentado en sociedade... a posta de longo, a finais de setembro!
Edit: Máis eiquí, eiquí ou eiquí.

Gáidil ad Portas

2007-08-14T16:02:00.000+02:00

Hoxe tocóulle ao Faro de Vigo, e unha pequena entrevista para a Radio Galega, que emitirán no programa da mañán Un día por diante.

Non podemos máis que agradecer cunha sinceridade máxima a todos aqueles que dende o seu pequeno curruncho na internet, xa por medio de blogs ou Foros ou o que sexa, están a espallar a nova a lugares insólitos que non pensabamos que se farían eco deste pequeno proxecto e, por suposto, a todos os que coa súa voz están a facer de Gáidil un ruxe-ruxe.

Aos que veñades véxovos mañán nas Viñetas.

Edit: máis eiquí, ou eiquí.

Xornal galego para xogo en galego.

2007-08-12T01:29:00.000+02:00

O primeiro xornal que citou As Crónicas foi A Peneira, e todo gracias a Borxa Neves, o grande playtester e adalide deste xogo (botando contas foi o xogador máis presente en partidas de todos os que teñen xogado).

A primeira entrevista a temos hoxe, en Galicia Hoxe, gracias ao Duende:

FANTASÍA HEROICA Á GALEGA

Onde remata o mundo e comeza a aventura

12.08.2007 Pablo Fernández Otero e Ignacio Rodríguez Domínguez, dous profesores de inglés de primaria, son os autores de ‘Crónicas de Gaidil’, o primeiro xogo de rol en galego, ambientado nunha terra fantástica, baseada nunha cultura castrexa non romanizada, na que viven heroes, monstros e razas mitolóxicas extraídas das lendas do país, como os trasnos ou os mouros. O libro de regras verá a luz no mes de setembro e presentarase oficialmente este mércores, no salón Viñetas desde o Atántico da Coruña

A. LOSADA

Portada da futura edición das ‘Crónicas de Gaidil’, editado pola Difusora de Letras, Artes e Ideas
FOTO: RIVAS
Os guéghel, de longas guedellas, son as xentes que viven en Gaidil, a terra da fin do mundo. Gobernados dende o Trono de Carballo polo Breogán, o seu líder hereditario que toma o nome dun heroe mítico, os guéghel son xentes libres, druídas, feiticeiros, loitadores, canteiros, alfareiros... fan o que sexa útil para o castro que lles dá acubillo. Adoran o deus Lugh e temen a súa inimiga, a escura Dana. E, dende logo, só existen na imaxinación.
Os seus pais son Pablo Fernández Otero e Ignacio Rodríguez Domínguez, dous mestres de inglés de primaria e dous grandes afeccionados ós xogos de rol que están a piques de editar o que será o primeiro destes pasatempos escrito en galego e baseado nas lendas de Galicia: Crónicas de Gaidil.
Nos seu tempo libre, hai xa dez anos, cando eran estudantes universitarios, comezaron a acariñar unha idea que se lles ocorre a moitos ‘roleiros’: deseñar o seu propio sistema de xogo. A principal diferenza é que eles levaron o proxecto ata o final e, ademais, conseguiron que vexa a luz en forma de libro. Pero non lles foi doado, tiveron que mover o proxecto por editoriais durante moitos anos, sen obter resposta positiva. Mesmo chegaron a considerar a posibilidade de autoeditado, ata que a ourensá Difusora de Letras, Artes e Ideas, dirixida por Henrique Torreiro, o principal responsable das Xornadas de Banda Deseñada de Ourense, amosou interese polo seu traballo.
Este mércores, Gaidil será presentado na Coruña, dentro do Viñetas dende o Atlántico e, de cumprir os prazos, en setembro estará nas tendas o libro de regras, ilustrado por Víctor Rivas, un veterano do debuxo e da historieta en Galicia.
A normalización do rol e a normalización do galego
Para ambos os dous autores, ter conseguido que o xogo se editase como un proxecto xestionado integramente dende Galicia ten un gran significado, sobre todo cando se implicou tamén a Xunta, xa queCrónicas de Gaidil conta co apoio da Dirección Xeral de Xuventude, departamento que xa defendeu o rol como forma de ocio ó contribuír a organizar as xornadas de Irmandiños: A revolta no castelo de Monterrei. "Iso demostra que isto non é unha cousa de tíos raros, senón unha industria cultural e un pasatempo coma outro calquera", explica Pablo Fernández.
Do mesmo xeito, agardan que Gaidil teña tamén a súa pequena contribución á hora de amosar que o galego "non é só a lingua de Castelao e Rosalía, e non vive só nos libros da escola", en palabras de Nacho Rodríguez, xa que a normalización dun idioma pasa necesariamente polo seu uso nos momentos de ocio e diversión. Por iso os autores agardan que o seu xogo sexa o primeiro xogo de rol en galego, pero non o último, que cunda o exemplo e comecen a aparecer máis xogos, de calquera tipo, que se poidan practicar en galego.
Os dous autores de Gaidil, Ignacio Rodríguez, á esquerda, e Pablo Fernández
FOTO: ESCUREDO
E non hai que esquecer que a través da ficción e os pasatempos se pode tamén aprender, e aínda que o proxecto de Gaidil non ten un enfoque educativo, os autores agardan tamén que lles chegue ós nenos e lles sirva para interesarse polo pasado e pola cultura da súa terra.
"A min, cando me explicaban a España dos Austrias na escola parecíame un aburrimento e nunca me interesei por ela –lembra Ignacio Rodríguez– pero logo descubrín Aquelarre: Villa y Corte, un xogo de rol ambientado nesa época e decateime de que realmente eran uns anos moi interesantes, así que acabei investigando sobre eles pola miña conta".
A dificultade dun xogo histórico ó cento por cento
"Dende que comezamos, a idea pasou por mil versións", lembra Pablo Fernández, "en principio queriamos facer aventuras baseadas nos mundos de Álvaro Cunqueiro, en plan afeccionado, pero despois, tras falar de moitas posibilidades, decidimos que sería un xogo ambientado na Galicia castrexa".
Naquela fase, o seu título era Terra Cógnita, pero os dous autores déronse conta de que, co escaso coñecemento actual sobre aquela época, moitas veces víanse obrigados a inventar moitas cousas. Así que decidiron pasar directamente á fantasía. "Xa postos a falsear a realidade, preferimos meter trasnos e lobisomes", chancea Ignacio Domínguez. Dese xeito, Gaidil é unha terra na que habita unha cultura humana baseada nos castrexos (ou, máis ben, en como serían os castrexos se tiveran evolucionado sen influencias romanas), pero na que tamén viven, de xeito moi corpóreo, lendas celtas, medievais e mesmo feitos contemporáneos que enriquecen unha ambientación pensada para correr aventuras.
Un guéghel debuxado por Víctor Rivas
FOTO: RIVAS
Do mesmo xeito que outros lugares de fantasía (como a Terra Media do Señor dos Aneis) beben da Idade Media Europea e das mitoloxías nórdica e saxona, pero adáptanas ós seus propios intereses, o mundo das Crónicas de Gaidil bebe da cultura Atlántica que vencellou na antigüidade os pobos do noroeste europeo, tamén chamada cultura celta. "Sen entrar a valorar se os galegos somos celtas ou non, que hai opinións para todos os gustos, nós aproveitamos o sustrato e as lendas da xente do Atlántico Norte", explica Pablo Fernández.
Unha vila importante hoxe, un castro en Gaidil
Porén, non toda a inspiración ten porque ser mitolóxica. Un exemplo é que cada unha das cidades e vilas importantes galegas ten o seu alter ego nun castro de Gaidil, con moitas semellanzas entrambos.
Así, por exemplo, os ferroláns son os ártabros, grandes navegantes, os composteláns son os libredóns, magos e feiticeiros, os coruñeses son os breogantes, e dende ou seu castro o Breogán goberna Gaidil, os lucenses son os lugóns, na súa vila fortemente amurallada, e así respectivamente. Dende logo, os xogadores poden escoller interpretar un personaxe de calquera destes lugares e mesmo, se a súa vila non aparece representada, poden introducila eles mesmos na súa versión de Gaidil.
Aínda así, todas esas culturas son guéghel, seres humanos, pero as escollas dun xogador non se limitan a unha soa raza. Como é habitual nestes xogos, os personaxes poden ser criaturas de fantasía, tanto extraídas do folclore galego (os mencionados trasnos e mouros), como adaptadas doutras mitoloxías (os cairentos –vampiros–, os lobishomes ou os trolls) ou inventadas directamente polos autores para Gaidil (os xigantescos piornais dos Montes Arrebolados –os Ancares– ou os violentos fomoriáns, cos seus trisqueis de batalla).
Para visualizar todas estas criaturas e lugares estraños, o libro de xogo de Crónicas de Gaidil conta cos debuxos de Víctor Rivas (Vigo, 1965), historietista e ilustrador
cunha longa traxectoria que participou na revista Golfiño e que publica na actual BD Banda, cuxos lápices lle deron corpo á terra dos guéghel.
Tanto Pablo Fernández como Ignacio Rodríguez comentan que a colaboración con Rivas serviu para que o proxecto medrase, xa que "el se baseou na nosa obra para crear a súa propia" e que a interacción entre eles ampliou e mellorou moitos conceptos do xogo. "Agora, só queda que a xente colla o libro e faga a súa propia Gaidil ó situar nela as historias que queira contar", comenta Rodríguez.
Unha boa historia e uns cantos dados
Aínda que os equivocados tópicos que relacionaban os xogos de rol con lavados de cerebro e asasinatos son cada vez máis raros, o certo é que esta forma de ocio continúa a ser moi descoñecida polo público en xeral.
Resumindo, unha partida de rol é unha historia contada por varias persoas. Hai personaxes protagonistas, os heroes, e hai un narrador, que é o que describe o que sucede ó seu arredor e establece os sucesos ós que eles reaccionan.
Para determinar o que se pode e non se pode facer, existe un libro de regras, e para introducir o elemento de sorte preciso en todo xogo, empréganse dados, que serven para determinar se un personaxe logra ou non o que se propuxera (tanto dar un golpe como facer un cesto).
En realidade, o rol é unha versión complexa do clásico xogo infantil de “eu son Conan, ti es o mago malo e vou asaltar o teu castelo”, á que chegan de maiores aqueles ós que lles gusta soñar outras vidas, do mesmo xeito que outros pasan das partidas ó ‘burro’ cando son neno, ás de tute ou mus.

Xente podre...

2007-08-11T22:48:00.000+02:00

Peor que caer en malas mans é coñecer a malas linguas. E aínda peor é caer nesas malas linguas.
Está claro que neste mundo hai mala xente, xente que terxiversa e que revolve as cousas para adaptalas só ao seu modo único de ve-las cousas. Quen pense diferente a eles está equivocado, e quen lles leve a contraria, é un inimigo. A min esa xente dame noxo. Xente que adula por diante e apuñala por detrás, xente podre por dentro. Xente que pon verbas na túa voz e que conta os teus secretos, xente coa que é mellor non toparse nunca na vida.

Honrade a Casa que soubo vencer a esta xente podre, pero envexade aquela que nunca o precisou.

Considero aos Tuata da Dana, os servintes máis fieis da Dana do Sidh Inframudo, xente destas características. Xente noxenta e rastreira, que pode adoptar múltiples formas para acadar as súas metas, pero que sempre son o que son: xente podre por dentro.

Este é só un dos posibles aspectos da elite de servintes do Deus oscuro do Sidh, a Dana. Son case deuses en vida, de grande poder, que viven nun pesadelo en vixilia, coa existencia pasando ante eles coma un soño terrible. Son inmortais, e levan escravizados dende o Tempo das Lendas. Poucos son os que os teñen visto, escasos os que loitaron con un e aínda menos os que teñen sobrevivido a ese enfrontamento. Algúns permanecen eóns en vaíñas en lugares ocultos do Sidh Inframundo, custodiados polos fomoriáns máis fieis. Cando espertan augúranse tempos de grande tristura para os guéghel. Disque canta máis xente haxa esperta no Mundo, máis probabilidades hai de que esperte un Tuata... por iso as nais dinlle aos seus fillos "durme, pequeno, durme, ou os Tuata espertarán".

Cecáis todo son contos dos lusóns.

Presentación de "As Crónicas de Gáidil"

2007-08-09T14:57:00.000+02:00

A Editora, a Difusora de Artes, Letras e Ideas de Ourense, confírmanos que a presentación vai ser no Kiosko Alfonso, no último piso, o mércores 15 de Agosto ás 18:15h.

Ao parecer vai ser pouquiño tempo, pero xa é máis que dabondo. Estamos case no certo de que Víctor non vai poder vir, e vai ser unha mágoa.

Antes da viaxe a Lutecia, o mesmo día que Jan máis eu colliamos o avión, o Duende fíxonos unha entrevista a Amra o León e máis a min, a primeira que damos contando cousas sobre Gáidil. A verdade estivo xenial compartir tés, chiculates e cafés no Metate e comentar cousas sobre o xogo.
A entrevista sairá no xornal Galicia Hoxe, no dominical, o día 12 de agosto. Gracias de novo, Duende!

Estamos espallando a nova por Foros e sitios polo estilo, en plan "pásao". É unha mágoa, tamén, que haxa que agardar até setembro polo libro publicado, pero os resultados seguro que serán os mellores, gracias ao traballo de maquetación da Difusora.

En fin, pouco a pouco chegamos a unha das metas, para logo atoparnos con moitas outras... pasos, chanzos e sendeiros que vamos tomando coma viaxeiros cara o descoñecido, sabedores de que o noso pequeno Mundo de Gáidil vai canda nós, protexido polos nosos brazos. Pero pouco a pouco vemos como medra, vemos como outros comezan a falar del para ben ou para mal. E chega un momento en que as nosas man deben soltar as súas manciñas, un momento en que Gáidil debe poñerse a andar só e defenderse por si mesmo, e pasar a formar parte da vida de outros...

De volta de todo

2007-08-09T01:38:00.000+02:00

Acabamos de chegar Jan de Delft máis eu a Compostela despois duns días de relativo repouso aló en París. Xa comentarei máis da viaxe noutro post, agora non me apetece (último día con ascensor de hotel escarallado a setes pisos de distancia do chan, empapados pola choiva gala, retraso no voo, en fin).

O que si que quero é comentarvos que nas Termas de Cluny, no Musée du Moyen Age de París, xusto diante do pilier des nautes que representa a Cernunnos, deus da natureza céltica, recibín unha mensaxe de Amra o León: "Presentación confirmada para Mércores día 15 de Agosto, ás 18:15, nas Viñetas". Seica vai ser curtiño de tempo, pero estamos moi ilusionados co tema. Amra anda agora polas terras de Germania... para cando volte teremos que ir preparando tropas para asaltar Breogantia.

Un saúdo.

Partimos cara Lutecia

2007-08-01T09:32:00.000+02:00

Durante uns días imos Jan de Delft máis eu a facer unha incursión sobre Lutecia, xa vos contaremos.

Hoxe, tamén, temos a primeira entrevista sobre Gáidil para un xornal... deixarei que fale Amra, que ten máis labia.

PS: Por outro lado encantóume ver os "pequenos" descubrimentos sobre o Castro de Bendoiro. A ver se vale de algo, e se deixan de escarallar Galicia.

Feliz Día da Patria

2007-07-25T10:53:00.000+02:00

Coa data da saída do xogo tan perto estame a vir sempre ao pensamento unha cita dun autor que tamén gustaba de escribir en Galego, pero que tamén se adicaba a debuxar e politiquear un pouco.

Esta cita sería perfecta para As Crónicas de Gáidil, posto que tanto Amra coma min pensamos que recolle todo o noso pensamento e sentimento sobre a nosa obra, e cito:

"Ós mozos galegos,
Eu quero adicarvos esta miña primeira novela. Fíxena para derramar o tempo que me sobraba, máis que para sentir o gozo de crear unha peza de arte. Prestóume horas de vida feliz e xa me daría por satisfeito co que me divertín ó escrebila; pero foi imaxinada con tanta ledicia e composta con tanto amor que algo terá de bó. Estóu seguro de que non é unha gran obra; pero é tan humán e tan miña que non podería ofrecervos nada mellor".

Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, limiar de Os dous de sempre (1934).

Se tras morrer é todo coma eu penso, e hai un Alén como eu o imaxino, buff... pedazo partidas de rol imos botar con este Home!

Veña, desfrutade deste día!

Uruk-hai soltos por Compostela

2007-07-24T21:52:00.000+02:00

Non era un señoriño disfrazado. Nin Lawrence Makoare nin contos chinos. Ese tío era un uruk-hai solto por Compostela.

Co gallo da exposición da Fundación Caixa Galicia de "O Señor dos Aneis" en Santiago e n'A Coruña, o actor que interpretou a Lurtz e a Gothmog na Triloxía baseada na obra de J.R.R. Tolkien paseóuse hoxe pola zona vella de Compostela ante a mirada atónita e divertida de cantos polo seu camiño se cruzaron. A pesar da maquillaxe e da calor que debía estar pasando foi todo un "showman" e amosou un sentido do humor enorme...

... sobre todo cando lle dixen, xunto aos meus sobriños, aquilo de "I know your face... You killed Boromir! I don't like you!" e el rachou a rir.

No universo Tolkien ese personaxe, o de Lurtz na película de Peter Jackson, non existe. Boromir morre a causa das feridas de múltiples inimigos, non polo ataque dun líder uruk carismático. Pero o detalle do director de poñerlle cara a ese ser malvado que acaba cun dos mellores personaxes de toda a saga é un detallazo. E telo diante, un puntazo!

Miríada

2007-07-20T19:18:00.000+02:00

Estes días tivemos varias novidades, entre as que se contan o proxecto de portada para o xogo. O pasado día 18 tivemos unha reunión (máis ben unha quedada de longa e variada cháchara, cun prato combinado metido entre varios cafés e unha algara na Librería Paz) en Pontevedra con Víctor para ultimar certos detalles, como son a ficha de Protagonista e os mapas, tanto o xeral do Mundo de Gáidil, coma o específico para a zona da Gael-leach.
A ficha de Protagonista é o lugar onde o xogador apunta os datos do seu personaxe, xa numéricos (un +3 en Corpo, un +2 en Espada de Anteas), xa os narrativos (Fión Lousada, da caste dos lemavos, servinte do Grande Breogán, ferreiro sen igual en toda a Gael-leach). É importante que sexa vistosa. As primeiras fichas de rol que recordo adoitaban ser táboas sen máis. Lembro a curiosa ficha do xogo futurista Traveller, que tiña a particularidade de que imitaba un impreso de datos estilo os de inscripción a unhas oposicións, e quedaba xeitoso. Pero outros xogos como El Señor de los Anillos ou Runequest tiñan fichas moi áridas. Agora estílase que teñan deseños e debuxos, ou que alomenos teñan algunha referencia co xogo (a do xogo español de cine negro moderno sLAng, por exemplo, ten aspecto de ficha policial). En fin, a ver con qué xenialidade nos sae Víctor.

Por outro lado seguimos agardando a que dende Viñetas nos confirmen o día da presentación, así coma un par de entrevistas para falar un pouquiño do tema e dalo a coñecer.

Un dato curioso da quedada con Víctor foi poder coñecer a Kiko Da Silva, enfrascado na tarefa de ilustrar a Biblioteca de Pontevedra, que coñecía o noso proxecto. Convidados por el e ao redor duns refrescos puidemos falar un pouco de se Galicia estaba preparada para algo deste estilo, de qué difícil está todo, pero de cómo querendo e pelexando se poden sacar cousas adiante e poder "facer país" cada un ao seu xeito aínda que sexa cun só gran de area.

Para o meu curmán Xurxo, que está pachucho

2007-07-16T13:00:00.000+02:00

Habendo ou non habendo pedras por onde sexa, aí van...

Unha de cal

E unha de area

Mellórate tío!

Rexurdimento (II)

2007-07-15T12:26:00.000+02:00

Polo ben que saíu o ano pasado, pois tocaba. Darkkonum, de Galicia Rol, infórmame de que a segunda edición de Irmandiños: A Revolta está en marcha por parte da Dirección Xeral de Xuventude e de, como non, 13Negativo.

Repetimos en Monterrei do 5 ao 7 de Outubro, cunha idade límite de 30 anos, que supoño que acabarán ampliando coma o ano pasado (eu este ano cumplo 30 e vou ser, coma dicía Golias de Ferrol "roleiro de asilo da terceira idade", que non me priven os anos do vicio, por dios!).

En fin, como xa dixera alá atrás agardo que conten un pouquiño con máis xente, sobre todo cos dos clubes de rol, para facer de personaxes secundarios e darlle vidilla á trama. A aventura de Monterrei do ano pasado só pedía un pouco menos de planificación (no sentido de que a acción ía por escenas, e os xogadores nos tiñamos que amoldar a elas, sen saírse de aí: "ás 12 imos dafender o castelo; pero é igual que saias antes, que os irmandiños até as 12 non chegan") e un moito máis de roleo... poder sentirte parte de esa aventura coma personaxe que a está a vivir e non só facer unha ginkana con xente a espadazos de gomaespuma.

En fin, confío en que a xente de 13Negativo aprendese de erros, mellorase en ideas, pero que siga sempre co espíritu de continuar con este tipo e estupendas iniciativas (para cando outro de Vampiro: La Mascarada?) e que siga habendo unha Dirección Xeral que as apoie.

Cthulhu Fhtagn?!? ou "Está berrando esa explosión?"

2007-07-14T00:15:00.000+02:00

Vexo isto do blog de CP e claro, flipo. Investigando sobre o Ethan Haas atopo puzles, mensaxes estranas e un trailer que me deixa clavado por unha razón: leo nun foro americano que esa explosión que berra pode ser Cthugha: un dos deuses primixenios.

Podería ser que o 18 do 1 do 2008 se estreara unha película de amplo presuposto sobre a obra de H.P. Lovecraft dun xeito explícito?

Mentres tanto eu rezo ante o Cthulhu que teño no meu estudio para que algo así se faga realidade.

Viñetas (e II)

2007-07-13T13:02:00.001+02:00

A Editorial infórmanos de que podería haber un acto breve de presentación de As Crónicas de Gáidil alá polo 14 ou 15 de Agosto nas Viñetas desde o Atlántico. Qué nervios!

Por outro lado estivemos facendo mil correccións do texto e Víctor ultimou as ilustracións que faltaban, entre elas unha posible portada. Xa parece que queda menos e que o proxecto será algo "físico". Xa temos ganas de telo nas mans.

En fin, a ver como sae todo.

Viñetas desde o Atlántico

2007-06-25T19:00:00.000+02:00

Décima edición xa das Viñetas desde o Atlántico.

Este ano toca do 13 ao 19 de Agosto.
A ver se podemos chegar e presentarvos alí "As Crónicas".

Rexurdimento

2007-06-20T12:26:00.000+02:00

Hoxe sae no Diario de Pontevedra unha entrevista a Xane e Xabier, de Tuata dé Danann. A iniciativa que tiveron de montar un blog de actividades xa é vella, pero saír na prensa é sempre útil para elevar o número de xente á que chegas (que obvio). O malo é cando ao xogo de Rol os xornalistas lle chaman "roll". Só lle faltou o Rock.

Está ben ver que hai un rexurdimento dos clubes de Rol. Nos '90 era diferente... había, penso eu, máis Encontros e Torneos, pero eu non percibía a infraestructura que vexo agora nos clubes: partidas de Rol en Vivo regulares, presencia a nivel concellos para participar en certos actos (como na Feira Franca de Pontevedra), contacto man a man coas tendas, actividades variadas (xa non xogar, senon compartir cultura). Agardo, por exemplo, que se teña en conta ao clubes de rol de Galicia para a vindeira edición de Irmandiños: A Revolta, alomenos para que haxa máis variedade de personaxes secundarias.

E a xente anímase. Debe ser que o Rol xa non é algo tan alleo. A mediados-finais dos '80 cando empecei a xogar os termos eran moi exclusivos. Rol era Rol, e punto. Os libro-xogos entraban aí un pouquiño pero, aínda que moitos leron libro-xogos de cativos non se consideraban "roleros".
Agora todo é distinto. Hai milleiros de xogos de ordenador e consola que "son de Rol", e a xente xa vai pillando o concepto de diferente maneira.

O mal chamado "asasinato do Rol" foi un hostión de fronte para moitos dos que daquela eramos afeccionados en serio. Amra me ten contado dalgún coñecido del ao que lle chegaron a queimar os manuais.
Hoxe por hoxe está todo bastante asimilado e se un crime se relaciona rápidamente "con eso del rol" pois o listo que o fai queda marcado de sensacionalista e alarmista.

En fin, que me aledo moito polos clubes Tuata dé Danann de Pontevedra, Fénix de Vigo, Casco Vello de Compostela, Aquilonia en A Coruña, e por Ossián de Ferrol, Ávalon de Ourense, Luzarol de Lugo se siguen existindo (penso e agardo que si).
Editado: Engado na lista a Rinxil, clube de Rol da zona do Barbanza.

Bicos!

Motu Propio

2007-06-19T21:42:00.000+02:00

Son mestre "en activo" dende hai uns 6 anos. De neno me falaron tanto en galego como en castelán, pero tentando potenciar o castelán. De adolescente procurei falar galego porque me resultaba máis doado, pero case todas as miñas amizades foron en castelán, i eu falaba castelán por aquilo da "cortesía da linguaxe". Na carreira falei sempre galego, e o chiste foi que castelán-falantes fálanme dende aquela en galego pola antes citada "cortesía da linguaxe"... qué cousas. No traballo falo exclusivamente en galego, incluso cando por dúas veces din clase en Coruña e me miraban raro até os nenos. Coa familia falo máis galego agora que antes (gracias a Deus sobre todo coa miña avoa Carmela), principalmente porque agora entenden que non vou baixar da burra por moito castelán que me falen.
Cos meus catro sobriños procuro falar todo en galego, por moite que custe nesta sociedade na que poucos debuxos animados ou xogos de cartas ou figuriñas coleccionables están en galego.
En canto ás amizades actuais e ás miñas afeccións, pois depende. Os libros, se os hai en galego, mellor. Procuro falar no que me resulte máis cómodo en cada situación, e máis cómodo aos demais dependendo da mesma. Non me gusta falar o galego para darme a notar ou para fastidiar a alguén (como xa teño visto por parte de algún anormal con xente que non era galega con algún "nembargantes eu coido que..." que era só por amolar... en fin).

En resumo, que me gusta o galego como idioma e, aínda máis, como feito cultural e histórico e penso que debería estar potenciado mil veces máis do que está (coño, por algo estamos Amra máis eu tentando publicar un xogo de Rol en galego!), sen detrimento algún para un idioma co-oficial como o castelán con 450 millóns de falantes.

Por iso iniciativas coma esta DANME NOXO. E por iso berro ben alto que eu son tan gallego, tan gallego como, tan gallego como el gazpacho!

Xentes de Gáidil

2007-06-12T21:25:00.000+02:00

En resposta á pregunta que o excelso Fravernero nos lanza ("Cales son os pobos inimigos da xente de Gaidil?"), dicir que nalgúns dos post xa falamos deles.

O Inimigo por excelencia é a Dana, un ser maligno supervivinte do Outro Mundo. Non se sabe moi ben como, pero foi quen de colarse en Gáidil, roubando algunhas Sementes que o Home-Carballo Drú usou para dar vida a todas as criaturas.
O Drú pretendía pranta-las á Luz de Lugh para que naceran rectas, firmes e bondadosas. A Dana só as puido prantar na escuridade do Sidh Inframundo, por iso esas Sementes xermolaron tortas, con xenreira e malignas.
Os máis poderosos deses seres son os Tuata da Dana, uns seres sen forma que poden adoptar diferentes aspectos, todos eles temibeis. Por debaixo están os Fomoriáns, dos que hai moitos tipos.
Os Fomori son seres de aspecto parecido aos guéghel, pero de cor azul e con rasgos bestiais. Teñen un estrano código de Honor e unha sociedade moi estratificada, recoñecible entre eles polo ouro que levas xa sexa en armaduras, pendentes, aneis, armas... Dentro do Sidh Inframundo podemos atopar máis seres, pero polo dagora están acubillados agardando a súa oportunidade.

Nas terras superiores os inimigos máis notables son os Lonbagdáir e os Toisona. Os primeiros viven alén dos Montes Arrebolados, ao este da Gael-leach. Son homes besta que adoitan lanzar razzias contra as terras dos Piornais, dos Chairegos, Lugóns e Lemavos. Só moi de cando en vez un líder carismático é quen de xuntar varios clans, e aí é cando xorden os problemas serios.
Os Toisona viven ao sur-este da Gael-leach, e eran un clan de guéghel que se rebelou en contra do Breogán e, enganados pola Dana, atacaron a varias castes do sur, incluíndo aos Lusóns e participando no asasinato do Breogán que había nos tempos dos avós; morte que desembocou no Inverno dos Lobos (momento no cal Gael-leach quedou sen Breogán durante varios anos e do que xa daremos conta). Hoxe por hoxe os Toisona viven moi dispersos, xa que as súas terras acabaron arrasadas polo Mal.

Este é un avance... outro día falaremos doutros servintes do Mal, ou directamente vos enfrontaredes a eles nas perigosas terras da Gael-leach!

Lugh

2007-06-11T14:34:00.000+02:00

O Universo e a Vida en Gáidil son algo circular. Hai un ciclo, e sempre se retorna. Antes de Gáidil había Outro Mundo, pero así como naceu tiña que morrer. Para que isto ocorra existe algo chamado A Semente do Espírito. Non se sabe o que é: nin forma, nin tamaño, nin nada. No noso mundo moitos lle chaman Graal, pero só son lendas.
Só un en toda Gáidil sabe o que realmente é: Lugh o Vello. Sábeo porque Lugh era do Outro Mundo.
Cando o Outro Mundo esmorecía, xurdeu a Semente do Espírito. Nese momento mil guerras asulagaron aquel lugar... todos loitaban por posuír a Semente e, entre todos os cascallos, só Lugh o conseguíu.
O Outro Mundo estaba totalmente destruído, un baldío sen vida, un deserto infinito. Foi entón cando Lugh prantóu a Semente no chan, e a regou coas súas bágoas. Desa Semente xurdeu un novo Mundo e, de novo, a Vida.
Por todo isto se di que Lugh foi o Derradeiro dos de Antes e o Primeiro dos de Agora.

O Mar dos Monstros

2007-06-02T12:16:00.000+02:00

Ao sur de da Gael-leach queda Lusia, terras antes reclamadas polos lusóns, agora perdidas ante o poder da Dana, onde hai un enorme mar interior coñecido polo nome de Mar dos Monstros. Cóntanse cos dedos da man dun aserrador o número de aventureiros que foron quen de atravesalo e chegar ao descoñecido Sul.
Algúns dos seres que habitan este Mar son o suficientemente arroutados como para atravesa-lo estreito chamado A Gorxa do Dérrou e subir até as costas dos Helenos, dos Teucros, dos Cilenos... atacar os barcos de mercadorías dos Aunios, dos Sicaeos...

E, entón, só algúns teñen o valor suficiente como para enfrontárense a eles. A eses que o fan téñenlle un nome: Herois.

Algo así para máis adiante...

2007-05-27T22:24:00.000+02:00

Día Festivo?

2007-05-25T11:38:00.000+02:00

Bueno, tal día coma hoxe, hai 30 anos, estreóuse Star Wars.

Dende aquela moita xente quedou moi tocada polo tema, e disque foi o momento en que xorde a escala mundial o fenómeno "friki" (en inglés usan freak, geek ou nerd).

Para algúns este día é o Día do Orgullo Friki.

Eu son dos que o celebra en dous días: 25 deMarzo e 22 de Setembro. Pero aí cada friki ten o seu tema.

Veña, un saúdo.

Detrás de Maio vén San Xoán

2007-05-23T21:38:00.000+02:00

Ou iso di sempre a miña avoa Carmela, que cos seus 91 anos diso algo sabe.

Apalabrado nos deixaron que "As Crónicas de Gáidil" ten asegurada a publicación detrás do verán, cecáis cunha presentación formal no Salón do Cómic de Coruña, Viñetas desde o Atlántico, se os deuses así o permiten.

Agardemos que todo vaia como debe, e poidamos xa desfrutar nas nosas mans do xogo e de ilustracións coma esta, onde os actos máis prosaicos e cotiáns dos guéghel (como por exemplo "desaloxar") poden ser motivo de sátira para os pequenos e pícaros Loios das fragas.
Namentres seguiremos comentando eiquí tódolos pormenores desta pequena odisea, así como os aspectos que consideremos interesantes do libro.